Na Wschód - blog o Europie Środkowo-Wschodniej » wilno

Cmentarze po drodze

nawschod — Tue, 01 Nov 2011 09:38:04 +0000

Szwendając się tu i tam zawsze można natknąć się na cmentarz. Nie trzeba nawet szczególnie go szukać. Znane i odwiedzane przez rzesze turystów, ale też zapomniane, gdzieś na uboczu zarastające gęstą trawą. Poza dniem Wszystkich Świętych cmentarze mają w sobie spokój. Ilekroć tam trafię, zawsze budzi się we mnie refleksyjna natura. Można wręcz powiedzieć, że spacer pomiędzy grobami jest na swój sposób przyjemny. I to niezależnie od tego, w jakim kraju i mieście na cmentarz się trafiło.

Cmentarz wyszehradzki w Pradze – Czechy

Niewielka nekropolia przylegająca do kościoła św. Piotra i Pawła na wzgórzu wyszehradzkim. Miejsce pochówku wielu znanych czeskich kompozytorów, pisarzy i poetów. Miejsce, zwane Cmentarzem Zasłużonych, jest symbolicznym pomnikiem czeskiego odrodzenia narodowego.

Cmentarz saski w Sighisoarze – Rumunia

Spacerując po Sighisoarze nie sposób nie natknąć się na długie, drewniane schody, prowadzące na najwyższe wzgórze starówki. Na szczycie znajduje się kościół oraz stary saski cmentarz. Grobowce i alejki schodzą łagodnymi stokami wzdłuż wzniesienia. W maju turyści przemykają się tutaj rzadko, co jeszcze potęguje spokojną aurę tego miejsca. Nad jedną z krawędzi wzgórza góruje samotny, wysoki domek. Wyobraźnia podpowiada, że jest to samotnia kogoś, kto na co dzień opiekuje się cmentarzem.

Cmentarz karaimski w Trokach – Litwa

Coś zamajaczyło po między drzewami, po lewej stronie dróżki. Podeszliśmy bliżej i znaleźliśmy się wśród szarych, pokrytych nieznanym nam pismem, grobowych płyt. Cmentarz był zaniedbany i wyglądał na opuszczony. Niektóre grobowce ledwie wystawały z porastającej je trawy. Pomniki były przekrzywione lub wręcz leżały wśród chwastów. Najprawdopodobniej trafiliśmy przypadkiem na cmentarz karaimski. Choć nie ten znany i odwiedzany przez turystów. Raczej jakieś zapomniane zbiorowisko kilkudziesięciu grobów. Miejsce spoczynku potomków tych, których Wielki Książę Witold sprowadził do Trok, aby strzegli miasto przed krzyżacką nawałnicą.

Cmentarz Na Rossie w Wilnie – Litwa

Niezależnie od stosunku do, trudnej często, polsko-litewskiej historii. Niezależnie od wiedzy, przekonań i światopoglądu. Pewne rzeczy po prostu budzą emocje i szacunek. Tak jak grób Marii Piłsudskiej oraz urny z sercem Józefa Piłsudskiego.

Fotorelacja z Litwy

nawschod — Sat, 08 May 2010 20:25:30 +0000

Ponieważ sezon urlopowy zbliża się wielkimi krokami, najwyższa pora zabrać się za planowanie wakacji. Osobiście gorąco polecam podróż na Litwę, którą sami kilka lat temu odwiedziliśmy. Wspomnienia z tej wyprawy uwieczniliśmy na zdjęciach, którymi mam zamiar się z Wami podzielić. Jeśli ktoś natomiast ma ochotę na nieco więcej informacji, zachęcam do przeczytania wspomnień z naszej podróży na Litwę.

5 relacji z wypraw do krajów bałtyckich, które musisz przeczytać

nawschod — Fri, 11 Sep 2009 18:54:59 +0000

Sezon urlopowy, przez niektórych, co szczęśliwszych, zwany wakacjami, nieubłaganie zbliża się ku końcowi. Nie oznacza to jednak, że należy zaszyć się w domu i czekać na długą, chłodną i brzydką zimę. Wręcz przeciwnie, wrzesień jest doskonałym miesiącem na wyjazd. A miejscem doskonałym na wyjazd są, bliskie nam przecież, kraje bałtyckie. A że przed każdą podróżą dobrze jest zapoznać się z relacjami ludzi, którzy już dane miejsce odwiedzili, zapraszam na subiektywny przegląd wspomnień z podróży do naszych północno-wschodnich sąsiadów.

Wilno – rozważnie i romantycznie – „Być w Rzymie i papieża nie widzieć, to żaden grzech w porównaniu z poniechaniem Wilna.” Tak zaczyna się jedna z najciekawszych relacji dotyczących stolicy Litwy, jaką znalazłem w necie. Napisana ładnym, poprawnym (nie tak znowu częste w sieci) językiem a jednocześnie pełna praktycznych informacji. Dość powiedzieć, że sam dowiedziałem się kilku nowych rzeczy, mimo że w Wilnie byłem już dwukrotnie.

Wileński kolaż – Znowu Wilno, ale na pewno warto przeczytać. Relacja nie jest może z gatunku praktycznych przewodników, ale niesie ze sobą coś być może nawet bardziej wartościowego. Swoistego ducha miasta, wyważone spojrzenie na historię nowszą i dawniejszą. To coś, co zwłaszcza w przypadku Wilna ma niebagatelną wartość. Relacja tym samym bliska jest duchowi Na Wschód, gdzie sens podróży nie ogranicza się do zaliczania kolejnych zabytków.

Litwa, Łotwa i Estonia – w drodze – Swoista „przelotówka” przez Litwę, Łotwę i Estonię przedsięwzięta w celu odwiedzenia Finlandii. Nie ma może tutaj zbyt wielu praktycznych informacji, ale jest charakterystyczny samochodowy klimat i fajne fotki. Autor na dłuższą chwilę zatrzymuje się tylko w Tallinie. Mimo to jestem przekonany, że relacja warta jest przeczytania.

Co mnie wiąże z Estonią? – Relacja z podróży bardziej w czasie niż w przestrzeni. Ale mimo tego (a może właśnie dlatego) jak najbardziej warta uwagi. Ludzie losy na tle historycznych przemian w Estonii. Wspomnienia znalazłem na bardzo przyjemnym portalu eesti.pl, który jako całość również bardzo polecam.

Suwałki-Wilno: Pielgrzymka jak husaria – Było o relacjach, które musisz przeczytać, bo są fajne, interesujące i klimatyczne. Teraz będzie specyficznym typie wspomnień (ten akurat blog służy jedynie za przykład), które warto przeczytać z innego zupełnie powodu. Są to tak zwane relacje kresowo-pielgrzymkowe. Nie chcę powiedzieć, że pielgrzymka do świętych dla chrześcijan miejsc jest czymś złym. Wydaje mi się jednak, że podróżując do innych krajów trzeba wykazać się odrobiną taktu. Jestem przekonany, że osoby ze zdjęć znalazłszy się na miejscu Litwinów byłyby święcie oburzone.

Poszukując wspomnień z Litwy, Łotwy i Estonii, zauważyłem że wartościowych relacji w necie jest zastraszająco mało. Z Łotwy właściwie nie udało mi się znaleźć nic. Może Wy macie jakieś ciekawe strony warte polecenia?

Przy okazji przypominam, że również na Na Wschód znajdziecie wspomnienia z Litwy oraz krótką fotorelację z Łotwy. W obliczu nędzy polskiego internetu w tym temacie, tą ostatnią powinienem czym prędzej zamienić na rzetelne wspomnienia pisane.

rlopowy, przez niektórych, co szczęśliwszych, zwany wakacjami, nieubłaganie zbliża się ku końcowi. Nie oznacza to jednak, że należy zaszyć się w domu i czekać na długą, chłodną i brzydką zimę. Wręcz przeciwnie, wrzesień jest doskonałym miesiącem na wyjazd. A miejscem doskonałym na wyjazd są, bliskie nam przecież, kraje bałtyckie. A że przed każdą podróżą dobrze jest zapoznać się z relacjami ludzi, którzy już dane miejsce odwiedzili, zapraszam na subiektywny przegląd wspomnień z podróży do naszych północno-wschodnich sąsiadów.

http://kolumber.pl/g/13893-Wilno%20%20%20-%20%20rozwa%C5%BCnie%20i%20romantycznie – „Być w Rzymie i papieża nie widzieć, to żaden grzech w porównaniu z poniechaniem Wilna.” Tak zaczyna się jedna z najciekawszych relacji dotyczących stolicy Litwy, jaką znalazłem w necie. Napisana ładnym, poprawnym (nie tak znowu częste w sieci) językiem a jednocześnie pełna praktycznych informacji. Dość powiedzieć, że sam dowiedziałem się kilku nowych rzeczy, mimo że w Wilnie byłem już dwukrotnie.

http://tekstowisko.com/wenhrin/57094.html – Znowu Wilno, ale na pewno warto przeczytać. Relacja nie jest może z gatunku praktycznych przewodników, ale niesie ze sobą coś być może nawet bardziej wartościowego. Swoistego ducha miasta, wyważone spojrzenie na historię nowszą i dawniejszą. To coś, co zwłaszcza w przypadku Wilna ma niebagatelną wartość. Relacja tym samym bliska jest duchowi Na Wschód, gdzie sens podróży nie ogranicza się do zaliczanie kolejnych zabytków.

http://www.adamlawnik.pl/podroze/skandynawia2004/01-litwa.php – Swoista „przelotówka” przez Litwę, Łotwę i Estonię przedsięwzięta w celu odwiedzenia Finlandii. Nie ma może tutaj zbyt wielu praktycznych informacji, ale jest charakterystyczny samochodowy klimat i fajne fotki. Autor na dłuższą chwilę zatrzymuje się tylko w Tallinie. Mimo to jestem przekonany, że relacja warta jest przeczytania.

http://www.eesti.pl/index.php?dzial=polska_estonia&strona=teodor_konopka – Relacja z podróży bardziej w czasie niż w przestrzeni. Ale mimo tego (a może właśnie dlatego) jak najbardziej warta uwagi. Ludzie losy na tle historycznych przemian w Estonii. Wspomnienia znalazłem na bardzo przyjemnym portalu eesti.pl, który jako całość również bardzo polecam.

http://mariuszromangdy.blogspot.com/2009/06/suwaki-wilno-pielgrzymka-jak-husaria.html – Było o relacjach, które musisz przeczytać, bo są fajne, interesujące i klimatyczne. Teraz będzie specyficznym typie wspomnień (ten akurat blog służy jedynie za przykład), które warto przeczytać z innego zupełnie powodu. Są to tak zwane relacje kresowo-pielgrzymkowe. Nie chcę powiedzieć, że pielgrzymka do świętych dla chrześcijan miejsc jest czymś złym. Wydaje mi się jednak, że podróżując do innych krajów trzeba wykazać się odrobiną taktu. Jestem przekonany, że osoby ze zdjęć znalazłszy się na miejscu Litwinów byłyby święcie oburzone.

5 mniej znanych miejsc w Wilnie, które musisz zobaczyć

nawschod — Sat, 14 Mar 2009 23:32:54 +0000

Przede wszystkim Ostra Brama. Oczywiście żartuję. To miejsce zobaczy każdy i każdy o nim słyszał. Chodzi mi bardziej o takie, które łatwo przeoczyć. Miejsca wydawałoby się zupełnie niepozorne, często pomijane przez turystów. Zapraszam zatem na krótką, lekko sentymentalną wycieczkę po moim Wilnie.

Pomnik Gaona z Wilna

Żydzi przez wieki stanowili istotny składnik demograficzny i kulturowy stolicy Litwy. Dziś nie zostało już nic z dawnej dzielnicy żydowskiej w centrum starego Wilna. Albo prawie nic. W sąsiedztwie bloków mieszkalnych, nieco na uboczu stoi niezbyt okazały pomnik Eliasza ben Salomona Zalmana zwanego także Gaonem z Wilna. To tajemnicze słowo oznacza po hebrajsku geniusza i było honorowym tytułem przyznawanym niektórym rabinom. Trzeba powiedzieć, że Zalman na tytuł ten w pełni zasłużył. Cytowany już wcześniej na tym blogu Tomas Venclova twierdzi wręcz, że „ten jeden człowiek w zasadzie mógł się równać uczonością z całym Uniwersytetem”. Pisze również, że uniwersyteccy profesorowie przychodzili do Gaona na konsultacje. Przyznać trzeba, że nie mieli do niego daleko, bowiem pomnik mędrca stoi dokładnie w tym samym miejscu gdzie kiedyś jego dom, na przedłużeniu ulicy Uniwersyteckiej. Nieco pikanterii nieskazitelnej postaci Zalmana dodaje fakt, że zajmował się również mistyką. Podobno próbował nawet stworzyć sztucznego człowieka – Golema, jak praski rabin Loew ben Becalel. Ale do Pragi w tej i innych sprawach jeszcze się na Na Wschód przeniesiemy.

Jednego czego, żałuję to tego, że nie zrobiłem zdjęcia tego miejsca będąc w Wilnie. Jeśli jednak uda mi się odwiedzić moje ulubione miasto raz jeszcze w tym roku, z pewnością nadrobię to niedopatrzenie.

Biedne chatki

Obok tego miejsca przejeżdża autobus z Łoździeji do stolicy Litwy. Stare, zaniedbane domostwa zamieszkiwane przez równie zaniedbanych ludzi. Przygnębiający obraz biedy zupełnie nie korespondujący z tym co każdy turysta zobaczy w starej części Wilna. A przecież to zaledwie kilkaset metrów od centrum, może kilometr. Trzy lata temu podczas naszej wizyty w tym mieście specjalnie zadaliśmy sobie trud odnalezienia tego miejsca i zrobiliśmy kilka fotek. Wiem, że to żadna atrakcja turystyczna ale może warto na chwilę oderwać się od magicznego Wilna i zobaczyć coś zupełnie innego. Nie dam głowy, że to miejsce nadal istnieje, ale myślę, że to bardzo prawdopodobne.

Pomnik anioła na Zarzeczu

To już miejsce podchodzące pod atrakcję turystyczną i z tego względu mające mniejsze prawo znaleźć się na tej liście. Nie jest to jednak zabytkowy główny nurt Wilna. Pomnik otwiera dla turysty dzielnice Zarzecze. Za nim ulica Zarzeczna wspina się na jedno w Wileńskich wzgórz. Tuż obok jest miła restauracyjka, gdzie jadaliśmy śniadania i popijaliśmy kawę. W jakiś dziwny sposób nie można się do tego miejsca nie przywiązać. Sam pomnik zresztą również ma swój urok. Zgodnie z zasadą, że zdjęcie mówi więcej niż tysiąc słów, załączam takowe.

Ściana z ceramiką

Wilno składa się z odchodzących od siebie nawzajem ulic i uliczek. Warto skręcać w prawo i w lewo w poszukiwaniu miejsc, które nie figurują w turystycznych przewodnikach. Jedno z nich to ściana domu na ulicy odchodzącej w prawo od Zamkowej tuż przy jej końcu od strony Katedry. Niby nic wielkiego ale właśnie z takich małych rzeczy składa się wszystko co wielkie. Jak dla mnie widok jest uroczy.

[dopisek] Dzięki czujności Alexandry dowiedziałem się, że opisane miejsce to Zaułek Bernardyński. Miejsce znane, choćby dlatego, że na tej ulicy mieszkał Adam Mickiewicz. Szczegóły w komentarzach.

Pub na dworze

Obok tego miejsca każdy, kto zwiedza Wilno, przechodzi przynajmniej kilka razy. Ogródek piwny umiejscowiony jest naprzeciwko ulicznych bazarów na ulicy Zamkowej. Niby zwykłe miejsce, gdzie można napić się piwa, jakich wszędzie wiele. Ażeby nadać mu nieco magii postępujemy według poniższej instrukcji : 1) Odczekujemy do wieczora, 2) Znajdujemy stolik dogodny po względem akustycznym i wizualnym, 3) Prosimy kelnera o piwo Baltas z plasterkiem cytryny, 4) czekamy na pojawienie się kapeli na żywo, 5) Cieszymy się wakacyjnym klimatem. Proste, prawda?

Wilno (Vilnius)

nawschod — Mon, 09 Mar 2009 16:53:47 +0000

Podróż autobusem do Wilna wypełniliśmy głównie spaniem (ten dzień, podobnie jak i poprzedni, zaczął się dla nas bardzo wcześnie). Nie ma co ukrywać, że oczekiwaliśmy pobytu w Wilnie z utęsknieniem. Mniej z powodu samego miasta, którego przecież jeszcze nie znaliśmy. Mieliśmy tam jednak spędzić kilka dni, co po półtorej doby prawie bezustannej podróży, traktowaliśmy jako przyjemną i zasłużoną odmianę.

Niejako przy okazji zapoznaliśmy się ze specyficznym rodzajem obywatela litewskiego, popularnym szczególnie w międzymiastowych liniach autobusowych (gwoli ścisłości należy dodać, że ludzi tego rodzaju jest sporo również w Polsce). Chodzi o starszych przeważnie osobników, niezbyt schludnie odzianych i (co tu owijać w bawełnę) śmierdzących. Kilka dni później dorobili się w naszym osobistym słowniku miana „grzybiarzy”, ponieważ bardzo często, poza mocno nieprzyjemnym zapachem, ich podstawowym atrybutem było wiadro wypełnione grzybami.

Na szczęście Łoździeje od Wilna dzieli jedynie około 100 km (w lini prostej), więc po niedługim czasie na horyzoncie zamajaczyła sylwetka stolicy Litwy. To, co udało się zobaczyć z okna autobusu nie było szczególnie ciekawe. Naszą uwagę zwróciła grupa nędznych drewnianych domków, zaniedbanych i brudnych, która niesamowicie kontrastowała z tym, co w Wilnie mieliśmy zobaczyć później.

Z niewielkimi wyjątkami zdarzeń mocniej umocowanych w czasie, nasz pobyt w Wilnie zlał się w mojej pamięci w jeden długi, fantastyczny dzień. Nie ma chyba potrzeby stopniować napięcia i zwlekać dłużej z tą deklaracją. Zakochaliśmy się w tym mieście. W jego wąskich, krętych uliczkach, w pomniku anioła na ulicy Zarzecznej, która prowadziła do naszego akademika, w kawiarniach gdzie popijaliśmy latte, w chaotycznej nieco architekturze a przede wszystkim w szczególnym i niepowtarzalnym duchu Wilna, na który składają się wszystkie te i cała masa innych elementów.

Jednym z tych momentów, który (ze względów oczywistych) mogę z łatwością osadzić w czasie były nasze pierwsze chwile w mieście. Kupiona na dworcu mapa nie okazała wystarczająco pomocna, skutkiem czego pierwszą rzeczą jaką zrobiliśmy, było zgubienie drogi. Spacerowaliśmy jakiś czas nowszą częścią Wilna wzdłuż jednej z większych ulic, w zasięgu wzroku nie znajdując nic ciekawego. Jest to zresztą krajobraz typowy dla tego rodzaju okolic w każdym dużym mieście. Po kilkunastu minutach udało nam się wrócić na wcześniej wyznaczony szlak, zaczęliśmy zbliżać się do Starego Miasta. Zabrzmiałoby to dość banalnie, gdyby stwierdzić, że Wilno od razu nas urzekło. Z pewnością zainteresowało nas na tyle, że zaraz po rozgoszczeniu się w kwaterze, udaliśmy się przyjrzeć mu się dokładniej. Gwoli ścisłości należy również dodać, że dodatkowym czynnikiem napędzającym nasze pospieszne działania był głód. Niedługo później siedzieliśmy w miłej (choć niezbyt taniej, mimo kilkudziesięciu minut poszukiwań) knajpce, zajadając późny (ale za to wyjątkowo obfity) obiad i popijając litewskie piwo.

Nasz pierwszy akademik (mieszkaliśmy w dwóch w ciągu czterech dni) mieścił się na Zarzeczu. Dzielnica położona jest na wschód od Starego Miasta w zakolu rzeki Wilenki (Vilnia), która od tej właśnie strony otacza najstarszą część Wilna uchodząc na północy do dużo większej Wilii (Neris). Przez rzekę prowadzą dwa mosty (czy też właściwie mostki), z których na zmianę korzystaliśmy wybierając się do miasta albo z niego wracając. Wejście w głąb dzielnicy wiązało się ze wspinaczką (choć to pewnie zbyt mocne słowo) ulicą Zarzeczną (Uzupio) w górę niewielkiego wzniesienia. Nie sposób przy tej okazji nie minąć niewielkiego placyku z charakterystycznym pomnikiem anioła, który przez to wyjątkowo mocno zapadł nam w pamięć. Po drugiej stronie Wilenki z kolei (niezależnie od tego, którym mostem się ją przekraczało) zawsze natykaliśmy się na Cerkiew Przeczystej Bogurodzicy. Wielką, białą świątynię, która zdawała się nie mieścić na niewielkim skwerze, gdzie ją wybudowano. W swojej wschodniej części Zarzecze (mimo, że znajduje się tuż obok starego Wilna) przybiera wygląd małomiasteczkowy lub nawet wiejski.

Dwa dni później przenieśliśmy się do innego akademika, jeszcze bliżej miasta (czy też właściwie na samym Starym Mieście) na ulicę Latako (Łotoczek). Stąd mieliśmy już dosłownie dwa kroki na Pilies (Zamkowa), która wraz z ulicami: Ostrobramską (Ausros Vartu), prowadzącą do Ostrej Bramy (Ausros vartai), i Dużą (Didzioji), tworzy główną oś starego Wilna. Tam znajduje się najwięcej kawiarni (w litewskim „kavina”, słowo które wyjątkowo nam się spodobało, stając się w naszym słowniku synonimem tak kawy jak i kawiarni), sklepów z pamiątkami i bursztynem, straganów, a w bezpośrednim sąsiedztwie zabytkowych budowli i kościołów. Jedna z „kavinek” znajdowała się na końcu ulicy Latako, dosłownie dwa kroki od drzwi akademika, stanowiąc tym samym doskonały punkt wypadowy do wędrówek po mieście. Zamykając temat wileńskich tanich kwater należałoby jedynie dodać, że tak pierwszy jak i drugi akademik, w którym się zatrzymaliśmy, mógł się poszczycić co najwyżej mocno średnim standardem.

Pilies w kierunku północnym prowadzi do sporych rozmiarów placu, na którym stoi najstarszy chyba zabytek Wilna – Katedra. Początki tego miejsca sięgają jeszcze czasów pogańskich, które na terenie Litwy, w porównaniu z sąsiednimi państwami trwały stosunkowo długo. W miejscu dzisiejszej Katedry miała kiedyś stać katolicka, drewniana świątynia, wzniesiona na cześć chrztu jedynego w historii króla Litwy, Mendoga. Później w tym samym miejscu stała świątynia pogańska, by znów ustąpić miejsca katedrze chrześcijańskiej. Obecna budowla nosi znamiona wielu stylów architektonicznych i różnych etapów rozwoju miasta. Obok katedry stoi pomnik innego wielkiego średniowiecznego władcy Litwy – Giedymina. Zresztą spacerując po tej części miasta można odnieść wrażenie, że wszystko tu jest Giedymina: pomnik, góra (o której później), największa i najdłuższa ulica. Z pewnością nie tylko mieszkańcy Wilna, ale wszyscy Litwini, odnoszą się do tej postaci ze sporą estymą.

Nieco dalej w kierunku północno-wschodnim znajduje się wzgórze (co nie jest zresztą niczym wyjątkowym, miasto położone jest na pagórkowatym terenie), na którego szczycie już w XIV wieku wzniesiono zamek obronny. Można się tam dostać piechotą lub też korzystając z wygodnej kolejki. Kamienne mury starych twierdzy od zawsze budziły moje zainteresowanie i poruszały wyobraźnie. Tym większe jeśli w środku znajduje się olbrzymia makieta średniowiecznego Wilna, z zaznaczonymi murami obronnymi, basztami i innymi budowlami. Ze szczytu wieży, w której mieści się niewielkie muzeum, podziwiać można dachy kościołów i kamienic Starego Miasta.

W Wilnie aż roi się od starych świątyń, zaułków, urokliwych uliczek i innych ciekawych miejsc. Z miastem związane było (w wielu przypadkach wciąż jest) życie wielu znanych ludzi, żeby wspomnieć tylko poetów: Mickiewicza i Miłosza. Pomnik tego pierwszego stoi na placu przy zakolu Wilenki, za tło mając połączone niemal w jedno kościoły: Bernardynów i św. Anny. Drugi jeszcze nie doczekał się żadnego monumentu, ale to zapewne tylko kwestia czasu.

Mając świadomość niedoskonałości mojego opisu i bezradności w próbie uchwycenia tego, czym jest Wilno i jakie wrażenie może wywierać, oddaję głos znawcy tematu, Tomasowi Venclovie*: „Kopuły, fasady, pionowe dzwonnice unoszące się nad zaułkami pochodzą w większości z XVII wieku. Architektura tego okresu wymagała nowoczesnego układu, lubowano się w panoramach i perspektywach, z dużej odległości pozwalających dostrzec wymyślne kształty kościołów i placów. W Wilnie tego nie ma, jako że zachowała się tu średniowieczna sieć ulic, które są raczej wąskie, a ich układ – chaotyczny i zamknięty. (…) Jeśli ulica jest mniej więcej prosta, zazwyczaj prowadzi w górę, jeśli przebiega na tej samej płaszczyźnie, jest krzywa: stojąc na jednym jej końcu nie można zobaczyć drugiego. (…) Perspektywę wyznaczają uskoki i skróty; bez problemu przechodzi się z jednego dziwnie zaplanowanego podwórka na inne, czasami ma się wrażenie, że można przemierzyć całe miasto, omijając jego ulice. Czasem migną za rogiem fragmenty ogromnych, masywnych kościołów, jednakże ażeby zobaczyć całość budowli, nieraz trzeba zadrzeć głowę w górę albo wejść na wzgórze gdzieś poza granicami Starego Miasta. Nie warto się spieszyć, najlepiej błąkać się bez celu…” Tak też czyniliśmy…

*Tomas Venclova – „Opisać Wilno”

Zdjęcia z Wilna, jak i z innych miejsc, które odwiedziliśmy na Litwie, możesz znaleźć w fotorelacji z Litwy.