Do naszego wyjazdu na Kretę zostało zaledwie trzy dni, czas więc najwyższy wytypować kilka miejsc, które warto odwiedzić.

Trasa 1 – Heraklion – Knossos

Miejscowość, w której się zatrzymujemy położona jest około 20km od Heraklionu. Grzechem zatem byłoby nie odwiedzić stolicy wyspy. Istnieją przesłanki, by sądzić, że już w czasach kultury minojskiej, miasto stanowiło zaplecze portowe dla pobliskiego Knossos. Przez wieki Heraklion zmieniał nazwy i panujących, pozostając pod wpływem Wenecjan, Greków bądź Turków. Tym pierwszym zawdzięcza jeden z najważniejszych zabytków, czyli średniowieczną fortecę portową. Tu również znajduje się grób autora „Greka Zorby” – Nikosa Kazantzakisa.

Obowiązkowym punktem każdej wizyty na Krecie jest oczywiście słynny pałac w Knossos. Aktualny jego stan ma podobno niewiele wspólnego, z tym co ponad sto lat temu odkopał tu Evans. Jest raczej odzwierciedleniem radosnej pracy restauratorskiej jego odkrywcy. Pytanie o to, czy miejsce to faktycznie było pałacem, czy też raczej grobowcem, wydaje się pozostawać otwarte. Niemniej z pewnością trzeba i warto je zobaczyć.

Trasa 2 – Malia

Knossos nie jest jedynym kompleksem pałacowym na Krecie. Ponieważ został on w dużej mierze stworzony na nowo według z góry założonej wizji, warto byłoby rzucić okiem na jakiś inny przykład minojskiego pałacu. Choćby ten, który znajduje się w oddalonej o 30km od Heraklionu Malii. Będzie na pewno mniej turystycznie i spektakularnie, ale pewnie nieco bardziej prawdziwie. A przy okazji można spróbować wykomfortować się na którejś z pobliskich plaż lub po prostu pokręcić się po okolicy…

Trasa 3 – Chania i Retimno

Po stolicy to dwie największe miejscowości na Krecie. Obie znajdują się na północnym wybrzeżu wyspy, dzieli je zaledwie kilkadziesiąt kilometrów. Powstały w miejscach starożytnych ośrodków minojskich i przez wieki, jak cała Kreta podlegały wpływom Weneckich, Tureckich i Greckich. To tworzy charakterystyczny klimat wielokulturowości i historycznego bogactwa. Według wszelkich internetowych źródeł miejsca zdecydowanie warte odwiedzenia.

Trasa 4 – Moni Arkadiu i Margarites

Moni Arkadiu to coś więcej niż klasztor. To miejsce będące dla Kreteńczyków i Greków symbolem narodowej tożsamości i oporu przeciwko tureckiemu okupantowi. W roku 1866 klasztor został otoczony przez Turków. Wewnątrz schronienie znalazło kilkuset greckich powstańców oraz kobiet i dzieci. Kiedy napastnicy przedarli się przez mury, ukryci w prochowni Grecy zdecydowali wysadzić się w powietrze. Zginęło wielu Turków oraz greckich kobiet i dzieci.

Margarites to położona niedaleko wioska słynąca z garncarstwa. Fajnie byłoby zajrzeć do takiego miejsca, choćby po to żeby spróbować zrobić kilka fajnych zdjęć. Podobno garnki są tam wszędzie, nawet na drzewach.

A może Ty, drogi czytelniku, odwiedziłeś już Kretę i możesz polecić ciekawe miejsca? Czekam na Twoją opinię w komentarzu.

Wszystkie zdjęcia z tego wpisu pochodzą z, doskonałego zresztą, fotobloga o Krecie Kreteński Półprzewodnik.

Ordżonikidze

Jak już wcześniej na blogu wspominałem, krymskie miasteczka architektonicznie nie zawsze zachwycają. Powodem są pozostałości komunistycznej, blokowej zabudowy, które potrafią skutecznie oszpecić nawet urokliwe miejsca. Z miejsc, które widzieliśmy, wyjątkiem jest Hurzuf, który zachował sporo pierwotnego, nadmorskiego klimatu.

Ponieważ nie jesteśmy wielbicielami komunistycznej architektury, postanowiliśmy poszukać miejsca, które nie będzie nią zarażone. Nasz wybór padł na malutką miejscowość w pobliżu Teodozji – Ordżonikidze. Wyszliśmy z założenia, że im mniejsze miasteczko tym większa szansa, że zachowało część dawnego uroku.

Ordżonikidze okazało się jednym z największych rozczarowań naszej podroży. Miasteczko wygląda jak klasyczny przykład działania systemu centralnego planowania. Wśród pięknych wzgórz nad brzegiem morza ktoś nastawiał szarych bloków. Nie wiem czy osoba, która podjęła taką urbanistyczną decyzję,  wcześniej odwiedziła miejsce, które zamierzała skrzywdzić. Możliwe, że ktoś daleko po prostu wskazał je palcem na mapie jako lokalizację kolejnego wesołego soc-blokowiska.

Na marginesie, nazwa miejscowości wydaje się mało słowiańska, prawda? Na tatarską też nie wygląda. Kojarzy się gruzińsko i to jest dobre skojarzenie. Nadano ją wiosce w 1937 roku dla upamiętnienia postaci Sergo Ordżonikidze. Ten faktycznie był Gruzinem i współpracownikiem Stalina. Odegrał znaczącą rolę w przygotowaniu inwazji Armii Czerwonej na Gruzję w 1921 roku, celem wprowadzenia tam komunizmu, który sam jakoś się nie mógł w gruzińskim społeczeństwie zadomowić.

Koktebel

Zniechęcani wizytą w Ordżonikidze, uciekliśmy czym prędzej do Koktebel. Nie ma tu mowy o starej, wioskowej zabudowie, bo miejscowość jest typowym kurortem. Jest za to fajna plaża, ładne widoki a i samo miasto nie straszy komunistycznymi potworkami.

Ponieważ nasza wizyta na Krymie powoli dobiegała końca, skupiliśmy się na relaksie. Plaża, wieczorne piwko na tarasie i pierwsze mecze Mundialu… Czyż jest coś bardziej relaksującego…?

Wpis niniejszy sprowokowany został postem na blogu Jak to w Rumunii, w którym to opisany jest stan higieniczny i estetyczny rumuńskiej rzeczywistości. Opisany, dodać trzeba, niezbyt pochlebnie.

Architektoniczne potworki

Zacznę od architektury. Otóż Rumunia w wielkiej ilości przypadków nie jest krajem pięknych miast. Widać to dobitnie na przykładzie Bukaresztu. W dużej mierze jest to jednak konsekwencja komunistycznej przeszłości i eksperymentów urbanizacyjnych Nicolae Ceauşescu. Konsekwencją są, na przykład, urocze małe cerkwie utopione w morzu blokowisk. Nie jest to miasto turystyczne w zachodnioeuropejskim znaczeniu tego słowa. Ma w sobie jednak coś dziwie pociągającego, co chyba spowodowane jest faktem, że jest to miejsce prawdziwe. Nie odmalowany na potrzeby turystów skansen, ale miasto z bogatą i niejednokrotnie bardzo trudną historią, którą widać na każdym niemal kroku.

Nieco inaczej sytuacja wygląda w miastach Transylwanii. Chyba ze względu na fakt, że góry ograniczają możliwości rozbudowy, stare miasta Brasova czy Sighişoary zachowały się w niezmienionym stanie. I tu, w przeciwieństwie do wielu innych rumuńskich miast, możemy korzystać w pełni ze wszystkich uroków miejskiej turystyki.

Biedna prowincja

Inaczej ma się oczywiście sytuacja poza dużymi miastami. Jest oczywiście biedniej, ale też mniej widać wpływ komunistycznych planistów. Trochę to, przy zachowaniu odpowiedniej skali, podobne do sytuacji w Polsce.

Specyficznym miejscem są wioski w Delcie Dunaju, gdzie (cytat za Jak to w Rumunii) „…już w ogóle XIX wiek. No ale tam musi tak być i tak jak jest, jest uroczo”. Trudno się nie zgodzić.

Higieniczny dramat?

Dane podane we wpisie „Higiena po rumuńsku” faktycznie nie napawają optymizmem. My podczas dwutygodniowej podróży nie spotkaliśmy się z większymi problemami natury sanitarnej. Nocowaliśmy w hostelach, pensjonatach, prywatnych kwaterach i nigdzie standard nie zszedł poniżej pewnego akceptowalnego poziomu. Podobnie jest w restauracjach, barach, sklepach itd. Oczywiście, jest nieco biednej niż w Polsce, ale moja ogólna refleksja jest taka, że Rumunia pod wieloma względami to właściwie normalny, europejski kraj.

Uprzejma dezorganizacja

Oczywiście nie każda sfera życia w Rumunii równa do standardów zachodnioeuropejskich. Faktem jest, wspominana przez autorkę „Jak to w Rumunii”, powszechna dezorganizacja i bałagan. Puste lub otwarte w dziwnych godzinach punkty informacji turystycznej, brak oznaczeń i rozkładów jazdy i szaleństwo na drogach to w Rumunii codzienność.

Te niedogodności potrafią w znakomity sposób turyście zrekompensować sami Rumunii. W większości są to ludzie niezwykle uprzejmi i chętni do pomocy. Potrafią wręcz sami zaczepić na ulicy zdezorientowanego turystę i zaoferować pomoc. Pisałem już zresztą o Rumunach na blogu, więc zapraszam do lektury. I do odwiedzenia Rumunii także.

Nowy Świat

Nowy Świat jest niewielką mieściną, położoną w malowniczej zatoczce, chronionej z dwóch stron potężnymi, schodzącymi do morza skalnymi masywami. Całość sprawia naprawdę fajnie wrażenie. Przyjemnie jest leżeć na plaży i wsłuchiwać się w szum morza w tak miłych okolicznościach przyrody.

Wcześniej oczywiście trzeba się do Nowego Świata dostać, najlepiej wskakując do autobusu na dworcu w Sudaku. Droga wije się na krawędzi urwistej skarpy, co jest może i malownicze, ale dla osób z lękiem wysokości (czyli na przykład dla mnie) mało komfortowe. Tą samą drogę można przemierzyć taksówką, trzeba się jednak wtedy liczyć z wydatkiem rzędu kilkudziesięciu hrywien. Jest to informacja o tyle istotna, że autobusy na trasie Sudak – Nowy Świat przestają kursować około godziny 19:00.

Poza sezonem Nowy Świat jest idealnym miejscem dla ceniących spokój. Nie ma większego problemu ze znalezieniem kwatery, to raczej ona nas na znajduje. Nam przypadło w udziale dwupokojowe mieszkanko z kuchnią i balkonem z widokiem na morze. A wszystko to w cenie 150 hrywien.

Miasteczko, jak wspomniałem, jest niewielkie, więc wszędzie mamy blisko. Małe zakupy można zrobić na lokalnym bazarku. Po większe warto wybrać się do Sudaku. Nadmorskie knajpki oczywiście mocno zawyżają ceny, ale pamiętać należy, że Nowy Świat to jednak kurort, choć dość kameralny.

Sudak

W samym Sudaku byliśmy tylko i wyłącznie w celach zakupowych. Trudno mi zatem napisać coś więcej o samym mieście. Rzecz najbardziej interesująca znajduje się kilka przystanków marszrutką od miasta, jadąc od strony Nowego Świata. Są to ruiny twierdzy genueńskiej. Wzniesiona w XIX wieku stanowiła część większego kompleksu obronnego chroniącego interesy Genueńczyków na wschodnim Krymie. Do dziś twierdza zachowała się w całkiem dobrym stanie. Widok z jej murów na strome i wysokie urwisko kończące się w odmętach Morza Czarnego robi spore wrażenie. Kiedy spojrzymy dalej, na horyzoncie zamajaczą plaże współczesnego Sudaku. Wstęp na teren twierdzy jest płatny, ale absolutnie wart swojej ceny.

Na okładce „Planety Kaukaz” obok trójki śniadych młodzieńców w gustownych dresach widnieje informacja, że należy ona do kategorii „reportaż”. Trudno się z tym nie zgodzić. Górecki pisze w sposób iście reporterski, bez zbędnych upiększeń i zabaw słowem. Chodzi o fakty, chodzi o historię, chodzi o przeżycia.

A tych los autorowi na Kaukazie nie oszczędził. Niezaznajomiony z kaukaskimi realiami czytelnik (taki jak ja) może łatwo pogubić się w lawinie nacji, watażków, animozji, zwyczajów i religii. Książka jest niemal przeładowana informacjami, które niełatwo było uporządkować i odnieść do tego, co już wiem o Kaukazie. Z prostego powodu: wiem bardzo niewiele.

To co łączy wszystkie kaukaskie ludy opisywane w książce to, niestety, bieda, wszelkiej maści nacjonalizmy, zacofanie i wszechobecna korupcja. Z pewnością nie było to zamiarem autora, ale te negatywne rzeczy częściowo przesłaniają koloryt i fascynującą egzotykę opisywanych ludów. A może po prostu Wojciech Górecki z reporterską dokładnością opisał północny Kaukaz takim, jakim jest w istocie?

W świetle tego co napisałem, wypada postawić pytanie, czy „Planetę Kaukaz” polecam czy też niekoniecznie. Otóż polecam z czystym sercem. A to dlatego, że mnie ta książka wciągnęła. Czytałem ją z narastającą ciekawością. Fascynacją, jaką można obdarzyć realny świat i realnych ludzi, a nie przygotowane na potrzeby sezonu turystycznego atrapy. Ale przyznać muszę otwarcie, że po tej lekturze, przynajmniej na razie, na Kaukaz się nie wybieram. Wolę poczytać w wygodnym fotelu a na wakacje wybrać miejsce nieco bardziej „cywilizowane”.

]]> http://www.nawschod.eu/rosja/obca-planeta-kaukaz/feed 6 http://www.nawschod.eu/ukraina/wakacje-krymskie-hurzuf http://www.nawschod.eu/ukraina/wakacje-krymskie-hurzuf#comments Thu, 28 Oct 2010 18:36:51 +0000 nawschod http://www.nawschod.eu/?p=1855 Jesień to dobry czas, żeby wrócić wspomnieniami do wakacyjnych wojaży. W tym przypadku oznacza to powrót na Krym, a dokładnie do Hurzuf. Miejscowość to nieco większa niż Foros i, jak na warunki krymskie, szczególna. A to dlatego, że można tam dopatrzyć się charakterystycznej dla rejonu śródziemnomorskiego architektury i estetyki, którą na Krymie właściwie nie występuje. Hurzuf to niewielka, ale urokliwa plątanina uliczek, schodów i wąskich chodnikowych przesmyków.

Wątpliwości budzi sama nazwa miejscowości. Niektórzy wolą używać rosyjskiej wersji „Gurzuf”, która wydaje się być popularniejsza i bardziej sensowna, jako że Krym zamieszkują głównie Rosjanie. Nasza, zakupiona na Krymie mapa, opierała się na nazewnictwie ukraińskim, stąd moje przywiązanie do nazwy „Hurzuf”.

Oczywistym jest, że kluczenie pośród uliczek miasteczka musi skończyć się wizytą na plaży. Ta nie robi już równie sympatycznego wrażenia. Chciałoby się powiedzieć, że urządzona jest w klasycznym jałtańskim stylu. Oznacza to długi pas wybrzeża podzielony betonowymi blokami wrzynającymi się w głąb morza. W ten sposób oddzielone są od siebie plaże należące do poszczególnych hoteli, za które trzeba płacić. Na szczęście tu i ówdzie można znaleźć również odcinki darmowe. Leżenie na plaży pomiędzy dwoma potężnymi betonowymi pomostami nie jest jednak najprzyjemniejszym sposobem spędzania czasu na Krymie.

To co tracimy w dzień, miasto oddaje nam wieczorem. Życie nocne w Hurzuf jest zdecydowanie lepiej rozwinięte niż w Foros, co niekoniecznie musi oznaczać klimat dyskomuła, choć i taki znajdziemy. Dziesiątki knajpek, kawiarenek i restauracji rozświetla wybrzeże, a powszechny gwar stapia się z szumem morza. Krótko mówiąc, idealne miejsce na wieczorne piwko albo lampkę krymskiego wina.

Ceny w Hurzuf są zbliżone do cen w innych nadmorskich kurortach. Jedzenie w knajpach nie jest tanie, ale do tego zwiedzający Krym powinni się przyzwyczaić. My skusiliśmy się na obiad w klimatycznie urządzonej nadmorskiej knajpce, co okazało się pomysłem mocno niefartownym. Zamówienia dokonałem posługując się nieumiejętnością czytania w cyrylicy słów dłuższych niż trzysylabowe. W ten sposób na moim talerzu wylądowały małże, czego zarówno ja, jak i te, skądinąd sympatyczne mięczaki, mocno żałowały. Ala natomiast dostała omleta obficie przyprawionego ketchupem. Dorzućmy do tego po piwku i nasz portfel staje się chudszy o niemal sto hrywien.

Są oczywiście sposoby, żeby w Hurzuf zjeść smacznie i tanio. Jednym z nich jest zawitanie do samoobsługowego fast-foodu, znajdującego się tuz obok miejskiego targowiska. Można tam znaleźć sporo lokalnych przysmaków w umiarkowanej cenie. Dobre wrażenie sprawiła również na nas „drewniana” pizzeria na końcu nadmorskiego deptaka.

Osoby wynajmujące pokoje w Hurzuf niechętnym okiem patrzą na turystów zabawiających w mieście krócej niż kilka dni. Ponieważ my szukaliśmy kwatery zaledwie na jedną noc, musieliśmy się trochę nachodzić. Koniec końców znaleźliśmy mały pokoik bez jakichkolwiek wygód, ale dość blisko plaży, za 150 hrywien.

Jałta jest miejscem mało urokliwym i bezbarwnym. Być może dłuższy pobyt pozwala odnaleźć tam coś, co mogłoby odsłonić jaśniejszą twarz miasta. My mieliśmy na zwiedzanie zaledwie kilka godzin, więc sztuka ta nam się nie udała. Pojedyncze ciekawsze architektonicznie miejsca porozrzucane są pośród szarych budynków i tłocznych ulic. Jakiś przedziwny atawizm pcha ludzi w miejsca, gdzie i tak jest ich najwięcej, niezależnie od tego czy faktycznie można znaleźć tam coś ciekawego. Efektem jest ociekający wsiowym lansem deptak ciągnący się wzdłuż wybetonowanej plaży. Doprawdy nie mogę doszukać się powodu, dla którego ludzie udają się nad jałtański odcinek wybrzeża.

Miejscem, które wzbudziło w Jałcie nasze zainteresowanie, był miejscowy targ. Sporych rozmiarów hala z setkami flakoników, butelek, torebek z ziołami i przyprawami oraz owoców robiła naprawdę fajne wrażenie. To był właściwie jedyny moment w czasie naszego pobytu w Jałcie, kiedy żałowaliśmy, że nasz aparat został na kwaterze w Foros. Z tego też względu zdjęć Jałty na „Na Wschód” nie uświadczycie.

Największą, pocztówkową atrakcją Foros jest Cerkiew Zmartwychwstania Chrystusa. Użyłem słowa „pocztówkową” bowiem na zdjęciu z lotu ptaka prezentuje się faktycznie okazale. Ponieważ jednak umieszczona jest na wysokim skalnym klifie, nie tak łatwo jest się do niej dostać. My, i to trzeba uczciwie przyznać, nawet takiej próby nie podjęliśmy. Świątynia postawiona została na zlecenie miejscowego właściciela ziemskiego w 1892 roku. W ten sposób chciał on uczcić „cudowne” ocalenie cara Aleksandra III z katastrofy kolejowej cztery lata wcześniej.

Samo Foros w Wikipedii określane jest jako „osiedle typu miejskiego” i mam wrażenie, że ten termin dobrze oddaje jego specyfikę. Nie jest to typowa wieś, ponieważ sporo tu komunistycznych bloków i w ogóle pozostałości po architekturze minionej epoki. Jest to zresztą dość typowe dla Krymu. Trudno tu znaleźć przystającą do pięknego krajobrazu zabudowę w stylu śródziemnomorskim. Choć odnosi się wrażenie, że nadmorskie miejscowości wyglądają lepiej niż jeszcze kilka lat temu i ciągle się zmieniają.

Foros położone jest zaledwie 15km od Sewastopola. Marszruta zatrzymuje się przy głównej drodze, aby dostać się do wioski należy zejść kilka kilometrów niżej piechotą. Ulica jest kręta i prowadzi właściwie do samego morza. W Foros funkcjonują dwie plaże: senatoryjna (płatna), której nie odwiedziliśmy i całkiem sympatyczna ogólnodostępna i darmowa kawałek dalej. Na miejscu znajdziemy wszelkie udogodnienia, czyli bar i leżaki. Jeśli ktoś potrzebuje czegoś więcej na plaży, zapraszam do Międzyzdrojów. Jest też oczywiście toaleta, nie wiem jednak czy ten brudny i śmierdzący przybytek zasługuje na miano udogodnienia. Sama plaża sprawia bardzo miłe wrażenie, z morza wystają sporych rozmiarów skałki, widoki są przepiękne. Jednym słowem Foros to mała, dość spokojna miejscowość, idealna do nicnierobienia.

Ceny w knajpach w Foros, jak zresztą na całym Krymie, do najniższych nie należą. Przykładowo za szaszłyk zapłacić trzeba 60hr. Nieco tańsze niż w większych miejscowościach kurortowych są kwatery. My za mały, nienajnowszy, ale czysty i zadbany, domek zapłaciliśmy 100hr. Mieliśmy tam kuchnię, prysznic z ciepła wodą na zewnątrz oraz mały, zacieniony i niezbyt klimatyczny taras. No i mieliśmy też kota, który lubił dobrze zjeść.

Chersonez Taurydzki założyli greccy koloniści w 528 r. p. n. e.  Przez jakiś czas miasto funkcjonowało jako niezależny byt. Później, uciekając się przed zagrożeniem ze strony Scytów, wpadło w zależność od Królestwa Pontu. Jak to zwykle bywało w tamtych czasach, w końcu znalazło się w granicach imperium rzymskiego. Po rozpadzie Cesarstwa Rzymskiego Chersonez znalazł się w granicach Bizancjum. W 988 roku został zdobyty przez Rusinów pod wodzą Włodzimierza I Wielkiego. Tu właśnie miał odbyć się chrzest ruskiego kniazia, który ostatecznie włączył Ruś Kijowską w obręb kultury bizantyjskiej. By przypieczętować ten, jakże istotny z politycznego punktu widzenia, fakt, Włodzimierz pojął za żonę siostrę bizantyjskiego cesarza – Annę. W XII i XIV wieku miasto było dwukrotnie najeżdżane przez Mongołów, co ostatecznie położyło kres jego historii.

Każdy turysta powinien spędzić jakiś czas spacerując wśród starożytnych murów Chersonezu. Wstęp jest oczywiście płatny, ale miejsce warte jest tej ceny. Mnie osobiście najbardziej zauroczyły ruiny starożytnej greckiej świątyni położone tuż nad skalistym urwiskiem. Nie mogliśmy również nie odnaleźć pamiątkowej chrzcielnicy kniazia Włodzimierza.

Nie jestem w stanie podpowiedzieć, w jaki sposób można dojechać do Chersonezu. My w okolicę trafiliśmy nieco przypadkiem, by odkryć, że właśnie znaleźliśmy się kilkaset metrów od tego zabytkowego miejsca. Kursuje tam jednak wiele miejskich autobusów, więc z dotarciem na miejsce nie powinno być problemu.

Fiolent to zdecydowanie jedno z piękniejszych miejsc, jakie zdarzyło mi się widzieć nie tylko na Krymie, ale w ogóle. Wysokie skalne urwisko, z którego rozpościera się wspaniały widok na błękitne morze, poprzecinane tu i ówdzie wystającymi z niego olbrzymimi blokami skalnymi. Nad kamienisto-piaszczystą plażą, do której prowadzi długi rząd stromych schodów, zawieszony jest Monastyr św. Jerzego.

W sezonie można dostać się tam dość łatwo łodzią z Bałakławy. Rozwiązanie jest komfortowe i dość tanie, ma jednak jedną zasadniczą wadę. Tym sposobem lądujemy od razu na plaży pozbawiając się widoku na morze i skały ze szczytu urwiska. My, nawet gdybyśmy chcieli, tej przyjemności nie mogliśmy uniknąć z racji tego, że poza sezonem systematyczne połączenie wodne nie funkcjonuje. Zamiast tego należy udać się autobusem na 5 kilometr (dla tych, którzy nie czytali wpisu o Bałakławie, przypominam, że to nazwa dworca autobusowego). Tam przesiadamy się na marszrutkę numer 9 i zagadujemy współpasażerów o odpowiedni przystanek, samemu bowiem trudno się zorientować, gdzie dokładnie wysiąść.

Przechodząc przez osiedle w kierunku morza trudno przewidywać, że zaraz zobaczymy coś szczególnie urzekającego. Okolica jest cicha i spokojna, niemalże wyludniona. Potencjalne kwatery do wynajęcia są również dobrze zakamuflowane. Jakże inne to miejsce niż gwarna i żywa, nawet poza sezonem, Bałakława. W którymś momencie przekraczamy starą bramę wyznaczającą granicę monastyru. Jeszcze tylko krótki kontakt ze zbierającym datki mnichem (któremu moja małżonka przypadkowo sprezentowała sporą kwotę) i oto jesteśmy na skraju urwiska. Czekają na nas zapierające dech w piersiach widoki, przepiękne słońce i delikatny wiatr dopełniają wakacyjny klimat. Czeka nas również trochę sportu, bowiem zejście na plażę i wdrapanie się z powrotem na urwisko wiąże się z pokonaniem kilkudziesięciu stromych, kamiennych schodów.

Sama plaża, co nie jest częste na Krymie, jest częściowo piaszczysta i niezbyt duża. Trwają przygotowanie do sezonu turystycznego, plażowiczów jest niewielu, pani z reklamówką pełną piw i lodów krąży między leżakami. Krótko mówiąc, żyć nie umierać.