Na Wschód - blog o Europie Środkowo-Wschodniej » miejsca

Kijów na szybko i na gorąco

nawschod — Sat, 07 Jan 2012 19:27:41 +0000

Marszrutka z Borispola, gdzie znajduje się kijowskie lotnisko, przemierza przestrzeń między dwoma miastami w kilkadziesiąt minut. Wysiadamy na przedmieściach, klimat w niczym nie przypomina wielkomiejskiego. Szybka przesiadka na metro i kolejna godzina spędzona pod ziemią. W końcu docieramy na miejsce, czyli do samego centrum stolicy. Kijów robi rażenie! Zwłaszcza po zwiedzeniu kilku krymskich miast i ostatnim dniu w Symferopolu.

Podróżowanie metrem ma sporo z uroku przemieszczania się samolotem. Gdyby wyjąć czas, to właściwie mamy do czynienia z teleportacją. Wsiadamy, długo nie widzimy właściwie nic, wiemy tylko, że się przemieszczamy. Nie doświadczamy natomiast stopniowej zmiany, która zachodzi nad naszymi głowami. Nie widzimy, jak nieużytki przechodzą w fabryczne hale i magazyny. Później w osiedla mieszkalne, sklepy, place zabaw i szkoły. Nie mamy możliwości zobaczenia jak miejska tkanka stopniowo przekształca się w zabytkową, centralną część miasta. Nie poznawaliśmy Kijowa stopniowo. Zostaliśmy rzuceni w samo centrum, na kilka godzin, między jednym samolotem a drugim.

Zwierzęta miejskie zawsze czują dziwną ekscytację po powrocie do naturalnego środowiska. Nie inaczej było z nami. To trochę takie uczucie, jakby wracało się do miejsca dobrze znanego, choć przecież Kijów widzieliśmy pierwszy raz w życiu. Kiedy tylko zamknęły się za nami drzwi podziemi, stanęliśmy zachwyceni i poruszeni. Nie tylko faktem, że jesteśmy w wielkim mieście, pełnym ludzi, gwaru, krzątaniny i zamieszania. Kijów porywa przede wszystkim wielkością i rozmachem. Jakiż to kontrast w porównaniu z leniwymi miasteczkami Krymu!

Jest bardzo gorąco. Szerokie ulice i gmachy kamienic promieniują dodatkową porcją ciepła. Na Majdanie kilka dziewczyn próbuje radzić sobie z upałem, chłodząc się w fontannie. Plac Niepodległości pełen jest ludzi i właściwie nie przypomina typowego placu. Przecina go ulica, zielone klomby i szeregi drzewek. Nad wszystkim góruje olbrzymia kolumna zwieńczona pomnikiem Berehyni. Jest to pamiątka i świadectwo niepodległej Ukrainy. Z symbolicznego punktu widzenia miejsce na protesty podczas pomarańczowej rewolucji wybrane zostało bardzo trafnie.

Kijów to pełnoprawna europejska metropolia. Świadczą o tym dobitnie również ceny. Poszukiwania taniej knajpy zajęły nam godzinę i skończyły się niestety w McDonald’s. Dopiero później, już z pełnymi brzuchami, znaleźliśmy dwie fajne, przystępne restauracyjki w jednym z rogów Majdanu. Nie pozostało nic innego jak zamówić kufel ukraińskiego piwa i cieszyć się ostatnim dniem wakacji.

Co jeszcze warto zobaczyć na Krecie

nawschod — Sun, 21 Aug 2011 17:34:59 +0000

Kreta to nie tylko miasta, choć te są wyjątkowo piękne. To również wspaniałe widoki, małe górskie wioski, plaże, skalne urwiska, ruiny starożytnych i średniowiecznych miast i warowni. Wszystkie te miejsca warto odwiedzić będąc na wyspie. Najlepiej w tym celu wynająć samochód i udać się na wycieczkę po Krecie na własną rękę. My tak właśnie zrobiliśmy, a owocem naszych wędrówek jest, między innymi, to co możecie przeczytać poniżej.

Aptera

Wystarczy zjechać kilkanaście kilometrów z trasy prowadzącej z Retimno do Chanii, żeby znaleźć się w miejscu, gdzie niemal czuć w powietrzu ducha starożytnej Krety. Aptera była znana już w XIX wieku p.n.e. Według legendy nazwa miasta miała swój początek w pojedynku muzycznym pomiędzy syrenami i muzami. Takie starożytne x-factor. Pokonane syreny (w greckiej mitologii pół kobiety, pół ptaki) straciły swoje skrzydła. Na pamiątkę tego wydarzenia miejsce pojedynku nazwano „bezskrzydłym” (po grecku – „aptera”). W późniejszych czasach Aptera była rzymską twierdzą. W XI wieku na wzgórzu wybudowano Monastyr Jana Chrzciciela. Warto się tam wybrać, posłuchać śpiewu cykad i pospacerować wśród rzymskich ruin. Sam fakt, że jest się w miejscu, które istniało 40 wieków temu, skłania do zadumy…

Gdzieś po drodze

Podróżując drogą krajową warto zatrzymać się w którymś z licznych punktów widokowych. W takich miejscach bardzo często jest możliwość zejścia wprost na plaże. A nawet jeśli nie, sam widok wart jest przystanku. W górach specjalnych miejsc widokowych raczej nie ma. Niemniej zabłąkanie się na chwilę na górskich dróżkach też daje masę fajnych estetycznych doznań. Można odkryć zagubiony gdzieś wśród szczytów monastyr lub zwiedzić ruiny starożytnych twierdz. Po całej wyspie rozsiane są małe, urokliwe cerkiewki.

Limnes

Reklamowana i oznaczona jako „tradycyjna kreteńska wioska”. Nie chcę się wypowiadać na temat jej tradycyjności, ale miejsce jest naprawdę urokliwe. Oczywiście jedynie dla miłośników spokoju, leniwej atmosfery i kotów wygrzewających się na słońcu. W środku dnia upalne słońce wygania wszystkich do domów lub zacienionych kawiarni. Do niektórych z nich, zgodnie ze starą tradycją, wstęp mają tylko mężczyźni.

Agia Fotia

Również południowe wybrzeże Krety ma turyście sporo do zaoferowania. Przede wszystkim przepiękne widoki. Jeśli ktoś lubi połączenie gór i morza, odnajdzie się tu wyśmienicie. Agia Fotia to malutka miejscowość na wschód od Ierápetry. Słynie z zagubionej wśród skał piaszczystej plaży, która nieodparcie przypominała mi to, co rok wcześniej oglądałem na Krymie. Naprawdę warto.

Wakacje krymskie – Foros

nawschod — Tue, 05 Oct 2010 19:55:58 +0000

Zaniedbałem ostatnio pisanie na bloga. Czas pędzi jak szalony i ani się człowiek obejrzał a wakacyjne wspomnienia pokryły się warstwą jesiennego kurzu. Opis miejsc, które widzieliśmy na Krymie może się w tym roku już zatem nikomu nie przydać. Z drugiej strony, nie ma chyba lepszego momentu, żeby wrócić do wspomnieć z wakacji niż coraz dłuższe, chłodne wieczory. A następne wakacje już za kilka miesięcy i wtedy ktoś z Was być może wybierze się na Krym. I niewykluczone, że trafi wtedy do małej mieściny na krymskim wybrzeżu, o nazwie Foros.

Największą, pocztówkową atrakcją Foros jest Cerkiew Zmartwychwstania Chrystusa. Użyłem słowa „pocztówkową” bowiem na zdjęciu z lotu ptaka prezentuje się faktycznie okazale. Ponieważ jednak umieszczona jest na wysokim skalnym klifie, nie tak łatwo jest się do niej dostać. My, i to trzeba uczciwie przyznać, nawet takiej próby nie podjęliśmy. Świątynia postawiona została na zlecenie miejscowego właściciela ziemskiego w 1892 roku. W ten sposób chciał on uczcić „cudowne” ocalenie cara Aleksandra III z katastrofy kolejowej cztery lata wcześniej.

Samo Foros w Wikipedii określane jest jako „osiedle typu miejskiego” i mam wrażenie, że ten termin dobrze oddaje jego specyfikę. Nie jest to typowa wieś, ponieważ sporo tu komunistycznych bloków i w ogóle pozostałości po architekturze minionej epoki. Jest to zresztą dość typowe dla Krymu. Trudno tu znaleźć przystającą do pięknego krajobrazu zabudowę w stylu śródziemnomorskim. Choć odnosi się wrażenie, że nadmorskie miejscowości wyglądają lepiej niż jeszcze kilka lat temu i ciągle się zmieniają.

Foros położone jest zaledwie 15km od Sewastopola. Marszruta zatrzymuje się przy głównej drodze, aby dostać się do wioski należy zejść kilka kilometrów niżej piechotą. Ulica jest kręta i prowadzi właściwie do samego morza. W Foros funkcjonują dwie plaże: senatoryjna (płatna), której nie odwiedziliśmy i całkiem sympatyczna ogólnodostępna i darmowa kawałek dalej. Na miejscu znajdziemy wszelkie udogodnienia, czyli bar i leżaki. Jeśli ktoś potrzebuje czegoś więcej na plaży, zapraszam do Międzyzdrojów. Jest też oczywiście toaleta, nie wiem jednak czy ten brudny i śmierdzący przybytek zasługuje na miano udogodnienia. Sama plaża sprawia bardzo miłe wrażenie, z morza wystają sporych rozmiarów skałki, widoki są przepiękne. Jednym słowem Foros to mała, dość spokojna miejscowość, idealna do nicnierobienia.

Ceny w knajpach w Foros, jak zresztą na całym Krymie, do najniższych nie należą. Przykładowo za szaszłyk zapłacić trzeba 60hr. Nieco tańsze niż w większych miejscowościach kurortowych są kwatery. My za mały, nienajnowszy, ale czysty i zadbany, domek zapłaciliśmy 100hr. Mieliśmy tam kuchnię, prysznic z ciepła wodą na zewnątrz oraz mały, zacieniony i niezbyt klimatyczny taras. No i mieliśmy też kota, który lubił dobrze zjeść.

Wakacje krymskie – Chersonez Taurydzki

nawschod — Wed, 01 Sep 2010 18:56:09 +0000

Chersonez Taurydzki jest kolejnym miejscem, które koniecznie trzeba zobaczyć będąc w Sewastopolu. W starożytności nazwą tą określano cały Krym, dzisiaj jest to wielkie muzeum na otwartym powietrzu. Chersonez jest kolejnym świadectwem starożytnej przeszłości półwyspu. Ruiny kryją ślady cywilizacji greckiej, rzymskiej i bizantyjskiej. Nad nimi góruje złota kopuła soboru Św. Włodzimierza a w pobliżu, wśród resztek starych murów kryje się baptysterium, gdzie miał miejsce symboliczny chrzest Rusi Kijowskiej. Cały teren leży w bezpośrednim sąsiedztwie morza, co jeszcze dodaje mu malowniczości i kolorytu.

Chersonez Taurydzki założyli greccy koloniści w 528 r. p. n. e. Przez jakiś czas miasto funkcjonowało jako niezależny byt. Później, uciekając się przed zagrożeniem ze strony Scytów, wpadło w zależność od Królestwa Pontu. Jak to zwykle bywało w tamtych czasach, w końcu znalazło się w granicach imperium rzymskiego. Po rozpadzie Cesarstwa Rzymskiego Chersonez znalazł się w granicach Bizancjum. W 988 roku został zdobyty przez Rusinów pod wodzą Włodzimierza I Wielkiego. Tu właśnie miał odbyć się chrzest ruskiego kniazia, który ostatecznie włączył Ruś Kijowską w obręb kultury bizantyjskiej. By przypieczętować ten, jakże istotny z politycznego punktu widzenia, fakt, Włodzimierz pojął za żonę siostrę bizantyjskiego cesarza – Annę. W XII i XIV wieku miasto było dwukrotnie najeżdżane przez Mongołów, co ostatecznie położyło kres jego historii.

Każdy turysta powinien spędzić jakiś czas spacerując wśród starożytnych murów Chersonezu. Wstęp jest oczywiście płatny, ale miejsce warte jest tej ceny. Mnie osobiście najbardziej zauroczyły ruiny starożytnej greckiej świątyni położone tuż nad skalistym urwiskiem. Nie mogliśmy również nie odnaleźć pamiątkowej chrzcielnicy kniazia Włodzimierza.

Nie jestem w stanie podpowiedzieć, w jaki sposób można dojechać do Chersonezu. My w okolicę trafiliśmy nieco przypadkiem, by odkryć, że właśnie znaleźliśmy się kilkaset metrów od tego zabytkowego miejsca. Kursuje tam jednak wiele miejskich autobusów, więc z dotarciem na miejsce nie powinno być problemu.

Wakacje krymskie – Fiolent

nawschod — Thu, 26 Aug 2010 19:39:51 +0000

Fiolent to zdecydowanie jedno z piękniejszych miejsc, jakie zdarzyło mi się widzieć nie tylko na Krymie, ale w ogóle. Wysokie skalne urwisko, z którego rozpościera się wspaniały widok na błękitne morze, poprzecinane tu i ówdzie wystającymi z niego olbrzymimi blokami skalnymi. Nad kamienisto-piaszczystą plażą, do której prowadzi długi rząd stromych schodów, zawieszony jest Monastyr św. Jerzego. Według legendy został wzniesiony przez greckich żeglarzy, których święty w tym właśnie miejscu uratował od szalejącego sztormu. Grzechem jest być w pobliżu i nie zajrzeć na Fiolent.

W sezonie można dostać się tam dość łatwo łodzią z Bałakławy. Rozwiązanie jest komfortowe i dość tanie, ma jednak jedną zasadniczą wadę. Tym sposobem lądujemy od razu na plaży pozbawiając się widoku na morze i skały ze szczytu urwiska. My, nawet gdybyśmy chcieli, tej przyjemności nie mogliśmy uniknąć z racji tego, że poza sezonem systematyczne połączenie wodne nie funkcjonuje. Zamiast tego należy udać się autobusem na 5 kilometr (dla tych, którzy nie czytali wpisu o Bałakławie, przypominam, że to nazwa dworca autobusowego). Tam przesiadamy się na marszrutkę numer 9 i zagadujemy współpasażerów o odpowiedni przystanek, samemu bowiem trudno się zorientować, gdzie dokładnie wysiąść.

Przechodząc przez osiedle w kierunku morza trudno przewidywać, że zaraz zobaczymy coś szczególnie urzekającego. Okolica jest cicha i spokojna, niemalże wyludniona. Potencjalne kwatery do wynajęcia są również dobrze zakamuflowane. Jakże inne to miejsce niż gwarna i żywa, nawet poza sezonem, Bałakława. W którymś momencie przekraczamy starą bramę wyznaczającą granicę monastyru. Jeszcze tylko krótki kontakt ze zbierającym datki mnichem (któremu moja małżonka przypadkowo sprezentowała sporą kwotę) i oto jesteśmy na skraju urwiska. Czekają na nas zapierające dech w piersiach widoki, przepiękne słońce i delikatny wiatr dopełniają wakacyjny klimat. Czeka nas również trochę sportu, bowiem zejście na plażę i wdrapanie się z powrotem na urwisko wiąże się z pokonaniem kilkudziesięciu stromych, kamiennych schodów.

Sama plaża, co nie jest częste na Krymie, jest częściowo piaszczysta i niezbyt duża. Trwają przygotowanie do sezonu turystycznego, plażowiczów jest niewielu, pani z reklamówką pełną piw i lodów krąży między leżakami. Krótko mówiąc, żyć nie umierać.

Fotorelacja z Litwy

nawschod — Sat, 08 May 2010 20:25:30 +0000

Ponieważ sezon urlopowy zbliża się wielkimi krokami, najwyższa pora zabrać się za planowanie wakacji. Osobiście gorąco polecam podróż na Litwę, którą sami kilka lat temu odwiedziliśmy. Wspomnienia z tej wyprawy uwieczniliśmy na zdjęciach, którymi mam zamiar się z Wami podzielić. Jeśli ktoś natomiast ma ochotę na nieco więcej informacji, zachęcam do przeczytania wspomnień z naszej podróży na Litwę.

Łotwa w obiektywie

nawschod — Sun, 09 Aug 2009 16:53:01 +0000

Nasza, niewspominana jeszcze na tym blogu, podróż na Łotwę miała miejsce prawie dwa lata temu. Nieco przykry jest fakt, że nie powstały żadne zapiski z tej wyprawy, które można opublikować. Nie znaczy to oczywiście, że w mojej głowie nie ma wspomnień dotyczących tego okresu, niewykluczone więc jest, że pewnym momencie dojdzie do ich skutecznego odgrzebania. Tymczasem jednak postanowiłem zająć się stroną zdjęciową przedsięwzięcia. Zdaje sobie sprawę, że poniższe fotki nie zawsze są najlepszej jakości, czemu winien jest kiepski sprzęt, którym wtedy się posługiwaliśmy. Mimo to, chcę wierzyć i mam wielką nadzieję, że poniższa galeryjka warta jest obejrzenia.

Rumuńskie wspomnienia – Vama Veche

nawschod — Sun, 02 Aug 2009 18:47:24 +0000

Przyznam, że do pomysłu odwiedzenia Vama Veche podchodziłem do samego niemal końca ze sporą rezerwą. Zupełnie niepotrzebnie. Wizyta w tej małej nadmorskiej mieścinie okazała się decyzją najlepszą z możliwych. Zwłaszcza w kontekście naszego pierwszego spotkania z rumuńskim wybrzeżem.

Zdaję sobie sprawę, że stworzę coś na kształt wpisu pochwalnego, więc żeby nie było tak cukierkowo, na początek kilka słów studzących nieco potencjalny entuzjazm. Nasza wyprawa do Rumunii odbyła się pod koniec maja, przed oficjalnym otwarciem sezonu urlopowego. To sprawiło, że Vama Veche (jak i inne turystyczne nadmorskie miejscowości) wyglądało zapewne inaczej niż w pełni sezonu. Z pewnością było mniej ludzi, więcej miejsca na plaży, spokoju, ciszy, a ceny były niższe. Niewykluczone, że miasteczko to nie przypadłoby nam tak bardzo do gustu, gdybyśmy zjawili się tam w innym terminie. I na te okoliczności trzeba oczywiście wziąć poprawkę.

Aby dostać się do Vama Veche musieliśmy najpierw z Tulczy przedostać się do Konstancy, następnie przesiąść w autobus do Mangalii i stąd dopiero złapać busa do miejsca docelowego. Nie mieliśmy natomiast większego kłopotu ze znalezieniem taniej kwatery, choć musieliśmy się w tym celu nieco nachodzić. Koniec końców wylądowaliśmy w Vila Doriana, gdzie za czysty pokój z łazienką i dostępem do kuchni zapłaciliśmy jedyne 50lei. Właściciele to bardzo mili ludzie, którzy dodatkowo bardzo dobrze posługują się angielskim.

Vama Veche jest niewielką miejscowością (właściwie wioską) nastawioną głównie na turystykę. To jest być może powód, dla którego ceny w lokalnych sklepach są bardzo wysokie. Rozwiązaniem może być robienie zakupów w oddalonej o 5 km Mangalii. Turystyczny charakter wioski przejawia się również w ilości knajpek, kawiarni i pubów. Odnosi się wręcz wrażenie, że cała miejscowość jest jedną wielką bazą turystyczną, gdzie poza sezonem nikt niemal nie zamieszkuje.

Z racji swojej wielkości z każdego miejsca blisko jest do czystej plaży, gdzie za 10lei można wynająć sobie leżak i spędzić dzień na słodkim lenistwie. Z plaży z kolei jest jedynie rzut kamieniem do nadmorskich restauracji, gdzie można coś przekąsić czy napić się piwka. Jednym słowem wakacyjny klimat w najlepszym wydaniu.

Jeśli już jesteśmy przy klimacie, wspomnieć warto, że Vama Veche jest pod tym względem miejscem specyficznym. Panuje tam rockowo-młodzieżowa atmosfera. Z głośników sączy się tego rodzaju muzyka, ludzie są otwarci a lans nie paraduje promenadą. Lojalnie więc ostrzegam, że to miejsce nie wszystkich zachwyci. Zwolennicy techniawy, dyskotek, dobrych fur i tego rodzaju atrakcji lepiej niech wybiorą inny z czarnomorskich kurortów.

Na dowód naszego zachwytu tym miejscem powiedzieć mogę, że spędziliśmy tam całe 5 dni. To daje najdłuższy czas w jednym miejscu w całej historii naszych wakacji. A że obraz podobno wart jest tysiąc słów, nie będę się dalej rozpisywał, tylko zapraszam do galerii.

Rumuńskie wspomnienia – Sfântu Gheorghe i Delta Dunaju

nawschod — Wed, 29 Jul 2009 20:58:56 +0000

Podczas każdej podróży zdarzają się momenty lepsze i gorsze. Te drugie często są związane z rozminięciem się oczekiwań z tym, czego naprawdę na miejscu doświadczamy. Tak właśnie było w naszym przypadku z Deltą Dunaju i maleńką wioską u jej ujścia, czyli Sfântu Gheorghe. O tym, jak owe wyobrażenia wyglądały, można przekonać się tutaj. Ja skupię się na ich konfrontacji z, niejednokrotnie dość brutalną, rzeczywistością.

Dostać się do Sfântu Gheorghe można jedynie drogą wodną z Tulczy. I to nie zawsze, kiedy by się tego chciało, bowiem promy kursują tylko trzy razy w tygodniu w każdą stronę (dla informacji podam tylko, że do Suliny, która leży w ujściu środkowej odnogi delty, liczba ta zwiększa się do pięciu). Ogólnie statki dzielą się na szybkie (czyli wolne) za 39 lei i normalne (czyli, jak mniemam bardzo wolne) za 30 lei. Biorąc pod uwagę, że danego dnia odpływa tylko jeden z nich, wielkiego wyboru w gruncie rzeczy nie ma. Organizacja transportu jest typowo rumuńska, czyli nie bardzo wiadomo gdzie co płynie, po co i za ile. Najlepiej w tym wypadku obserwować autochtonów, którzy całymi rodzinami z wielkimi siatami sadowią się przy promie, który niechybnie zaraz wystartuje. Akurat ilości ich podręcznego bagażu nie ma się co dziwić, zważywszy że szansę na wydostanie się z wioski mają całe trzy razy w tygodniu a podróż trwa ponad cztery godziny.

Czas ten można spędzić popijając piwko z lodówki (ulubiony sposób większości męskiej populacji promowej) lub też podziwiając mijane widoki. Te ostatnie nieodmiennie przywodziły mi na myśl brzegi jeziora w Mikorzynie, z tym że te ostatnie są nieco bardziej urokliwe. Krótko mówiąc z pokładu promu wiele ciekawego nie zobaczymy. Nie chciałbym w tym miejscu sugerować, że w Delcie Dunaju nie ma interesujących przyrodniczo miejsc. Być może są. Aby to sprawdzić, należałoby jednak wynająć łódkę i spróbować pobuszować nieco w mniejszych kanałach delty, na co nam nie starczyło już cierpliwości (ale o tym później).

W tym miejscu chciałbym się cofnąć o chwil kilka, do momentu kiedy oczekiwaliśmy na odpłynięcie promu. Wtedy właśnie zaczepiła nas kobieta, pytając czy nie szukamy kwatery w Sfântu Gheorghe. Odpowiedzieliśmy, zgodnie z prawdą, że tak, na co ona wręczyła nam świstek papieru z imieniem i adresem swojej matki, która to wynajmem pokoi się trudni. Kiedy prom szczęśliwie dotarł na miejsce, pierwszym co zdarzyło się na suchym lądzie było spotkanie z Mihaelą, o której (jak łatwo się domyślić) pisałem przed chwilą. Była to osoba nieco napastliwa i widać było, że na wynajęciu pokoju bardzo jej zależy, co powinno wzbudzić nasze podejrzenia, ale uśpiła je niska cena, bo jedyne 50 lei za pokój. W tej sytuacji po chwili marszu znaleźliśmy się przed całkiem ładnym domkiem z niewielkim tarasem, a po kolejnej w całkiem nieładnym pokoju. Mając w pamięci ceny, które podawała nam pani w informacji turystycznej w Tulczy (pokój od 80 lei) postanowiliśmy się jednak skusić i zapłacić za cztery dni z góry, co Mihaelę wyraźnie ucieszyło.

Oczywistym jest, że po dłuższym pobycie w miastach i w górach pierwsze nasze kroki skierowaliśmy nad morze. Według naszej gospodyni w tym celu powinniśmy przejść około dwóch kilometrów. Nie wiem, kiedy Mihaela ostatni raz była nad morzem, ale od tego czasu linia brzegowa przesunęła się o jakieś cztery kilometry. Tak długi spacer pozwolił nam uświadomić sobie, że w wiosce są inne możliwości zakwaterowania. Na przykład kemping, gdzie czysty, mały domek kosztował za noc… 50 lei. To oczywiście wyjaśniało, dlaczego Mihaeli tak bardzo zależało, żeby nas „zwerbować”. Podczas wędrówki w kierunku upragnionego morza udało nam się zapoznać z wieloma mieszkańcami wioski. Naszymi znajomymi zostały min. osły, krowy, byki, konie, indory i oczywiście wszędobylskie psy. Wszystkie te stworzenia chodziły sobie wolno po ulicach (właściwie piaszczystych dróżkach) niemal nie zwracając na ludzi uwagi. Przyznam, że dla takich mieszczuchów jak my, było to spore przeżycie.

Sama plaża specjalnie nas nie zachwyciła. Woda była dość brudna, podobnie jak piasek a całość nijak miała się do obrazu dziewiczej dzikości jaki wytworzyłem sobie wcześniej w głowie. Mimo to pierwszy dzień w Sfântu Gheorghe nawet nam się podobał. Uznaliśmy, że wszystko to jest częścią lokalnego folkloru i należy korzystać z niego pełnymi garściami. Zakupiliśmy więc bardzo drogie piwo i inne spożywcze utensylia w lokalnym sklepie (słabość zaopatrzenia winduje ceny) i usadowiliśmy się na ganku, gdzie spędziliśmy miły czas obserwując spacerujące drogą osły.

Wszystko to jednak zmieniło się następnego dnia, kiedy to zdarzyło się kilka rzeczy. Po pierwsze, wypad na plaże zakończył się kompletną porażką. Wraz z nami na piasku komfortowało się stado krów. Woda była jeszcze brudniejsza niż poprzedniego dnia a piasek nawiewał na ręczniki niemal je zakopując w ciągu kilkunastu minut. Kiedy zmęczeni tak specyficznie pojętym opalaniem udaliśmy się do wody, czekała nas kolejna niemiła niespodzianka. Po zanurzeniu stóp w morzu poczuliśmy, że jakieś bliżej niesprecyzowane żyjątka barwy białej i larwalnej konstytucji maszerują nam po skórze. Bardzo prawdopodobne, że były to larwy much. Nie muszę chyba dodawać, że to były nasze ostatnie chwile na plaży a decyzja o opuszczeniu Sfântu Gheorghe następnego dnia zapadła w tym samym momencie.

Na zakończenie tej jakże pouczającej historii wypada wspomnieć, że Mihaela nie była zbytnio chętna do oddawania wpłaconych wcześniej pieniędzy. To sprawiło, że odliczając smaczny obiad, za który my w rewanżu jej nie zapłaciliśmy, byliśmy na tej imprezie kilkadziesiąt lei w plecy. Uznaliśmy jednak, że jest to cena warta tego, aby wydostać się ze Sfântu Gheorghe tak szybko jak to możliwe, zwłaszcza że dzień zwłoki oznaczał dwa kolejne oczekiwania na następny prom.

Rumuńskie wspomnienia – Brasov

nawschod — Mon, 22 Jun 2009 19:30:48 +0000

Ponieważ nasza podróż po Rumunii przebiegała początkowo dokładnie według planu, bardzo szybko przenieśliśmy się do Brasova. Zostawiliśmy za sobą budzący sprzeczne uczucia Bukareszt, aby znaleźć się w miejscu, które reklamowane jest jako jedno z najładniejszych rumuńskich miast. I przyznać trzeba, że taka reklama jest jak najbardziej na miejscu.

Brasov oddalony jest od Bukaresztu o nieco ponad 150 km, którą to odległość przebyliśmy minibusem. Droga przecina łuk Karpat ciągnąc się stromymi i dość groźnie wyglądającymi serpentynami. Przekroczenie górskiego łańcucha oznacza w tym przypadku wkroczenie na teren Siedmiogrodu, którego Brasov jest jednym z głównych ośrodków miejskich. Samo miasto położone jest w dolinie, co nie tylko mocno dodaje mu uroku, ale również (jak mniemam) w dużej mierze uchroniło je przed zapędami komunistycznych planistów. Starówka wypełnia bowiem naturalne zagłębienie na tyle szczelnie, że dobudowywanie czegokolwiek praktycznie nie wchodziło w grę. Nie zmienia to oczywiście faktu, że nowa część Brasova stworzona została według najlepszych rumuńskich, komunistycznych standardów, co oznacza, że jest po prostu brzydka.

Zaraz po „wylądowaniu” w Brasovie zostaliśmy zaczepieni przez kobietę oferującą kwatery. Zdecydowaliśmy się na pokój z łazienką i kuchnią w cenie 120 lei za dobę. Decyzja była tym łatwiejsza, że punkt informacji turystycznej na dworcu okazał się… kioskiem z gazetami. Kwatera położona była w starej części miasta, poza obrębem dawnych murów miejskich, czyli w miejscu gdzie dawniej nie pozwalano osiedlać się Rumunom (w obrębie murów zamieszkiwali Sasi). Okolica była bardzo malownicza, wąskie uliczki i małe domki tworzyły wakacyjny klimat a do Starówki można było dojść w 15 minut.

Brasov jest miastem wyjątkowo ładnym, co rzuca się w oczy zwłaszcza, jeśli właśnie opuściło się Bukareszt. Spore wrażenie robi Stary Rynek, otoczony urokliwymi kamienicami, pełen piwnych ogródków, kawiarni i restauracji. Również otaczające go ulice prezentują się bardzo przyjemnie, zachęcając do krążenia wokół i odkrywania coraz to nowych miejsc. To samo można zresztą powiedzieć o innych flagowych zabytkach Brasova. Nam przypadła do gustu zarówno ciemna bryła słynnego Czarnego Kościoła jak i delikatna sylwetka kościoła św. Mikołaja. Niewątpliwą atrakcją miasta jest również kolejka, którą można się dostać do punktu widokowego na pobliskim wzgórzu. Umieszczony w pobliżu wielkiego napisu „Brasov” (podobnego do znanych wszystkim liter „Hollywood”) taras pozwala podziwiać panoramę miasta i otaczających je wzgórz.

Z pełną świadomością, że dołączam się do sporego tłumu, polecam Brasov, jako miejsce które koniecznie trzeba odwiedzić, będąc w Rumunii. Dla tych natomiast, dla których jest to niewystarczająca rekomendacja, załączam kilka zdjęć tego sympatycznego miasta.