To wygląda jak zaproszenie do dyskusji. Więc może na początek właśnie to pytanie. Ja odniosłem wrażenie, że powyższe stwierdzenie jest bliskie prawdy. Istnieje w Rumunach więcej dumy z bycia narodem romańskim niż rumuńskim. Czy to prawda?

Pozdrawiam!

Na Wschód: To bardzo ciekawe, chętnie porozmawiałbym o tym z jakimś Rumunem. Mam nadzieję, że nadarzy się taka okazja.

To możemy rozmawiać.Jestem Rumunką!

Dziękuję za komentarz i przydatne rady. Jak zaznaczyłem na początku, spostrzeżenia odnośnie Rumunów nie są mojego autorstwa. Podczas wakacji będziemy je weryfikować. Ale zdaje się, że w większości są bliskie prawdy.

P.S. A odnośnie języka, próbowałem już się go uczyć w zeszłym roku. Poszło tak sobie. Ale najważniejsze zwroty na pewno sobie przyswoję.

Jednakże, mam kilka osobistych przemyśleń i spostrzeżeń.
Odnośnie 10.: na ogół z młodymi ludźmi można dogadać się bez problemów po angielsku (choć znają prawdopodobnie tylko trzy angielskie czasy, jeśli w ogóle), ale z tym wskazaniem miejsca to, niestety, prawda…
11: Kanarów widziałam może raz w całej swojej karierze podróży autobusowych/tramwajowych po Bukareszcie. Sprawdzają bilety dość sporadycznie, o ile nie rzucamy się w oczy – najgłośniejszą grupkę, oczywiście jadącą na gapę, z miejsca wyprosili Nie wnikam, co się potem z nimi działo…
13: To wcale nie tak źle! Niektóre z popowych piosenek są puszczane także w naszych stacjach radiowych i nie brzmią wcale tragicznie. Ale co kto lubi – mnie zawsze nastraja pozytywnie usłyszenie utworku, którego darzę sympatią.
16: A Polaków… lubią. Jeśli o nas słyszeli. Jeśli nie, to znaczy, że nie mają uprzedzeń i że warto zostawić po sobie miłe wrażenie.
19: Warto nauczyć się choć kilku zwrotów. Jak słyszą swój język, patrzą życzliwiej na człowieka i są bardziej skorzy do ewentualnej pomocy. No i „dziękuję” tak ładnie po ichniemu brzmi – „mulţumesc”

Niemniej, życzę powodzenia i pozdrawiam gorąco!