Głównym założeniem prezentacji było przedstawienie Rumunii w sposób, w jaki opisuję ją na blogu. Chciałem zaprezentować “nawschodni” sposób podróżowania i postrzegania świata. Nie mogło więc zabraknąć rumuńskiej muzyki, rozważania na temat świadomości narodowej Rumunów, dziwnego, ale na swój sposób pociągającego Bukaresztu. Stali czytelnicy Na Wschód z pewnością znają i akceptują taki sposób podróżowania, który zgodnie z hasłem bloga nie polega jedynie na przemieszczaniu się z miejsca na miejsce.

Z ludzmi, którzy bez kłopotu przyswajają taką ideę, spotkałem się również w Mikołowie. Jestem im wdzięczny za miłe słowa i wsparcie podczas trudnego debiutu na polu wystąpień publicznych. Nie wszyscy jednak mój sposób prezentowania Rumunii zaakceptowali, poddając moją wizję mniej lub bardziej konstruktywnej krytyce. (Pomijam tu kwestię poziomu tejże krytyki, nie pojechałem tam bowiem szerzyć wiedzę z zakresu kultury osobistej.)

Wśród osób niezadowolonych najczęściej pojawiającym się zarzutem (niemalże jedynym) była mała ilość zdjęć w prezentacji. Myślę, że wystąpił tu poważny rozdźwięk między oczekiwaniami publiczności a moją osobistą wizją prezentacji. Być może faktycznie były momenty, kiedy mogłem pokazać więcej. Nie ukrywam jednak, że moim celem nie było wystawianie Rumunii zdjęciowej laurki. Istotą wystąpienia było zaszczepienie idei świadomego i wielopoziomowego podróżowania. Odkrywania Rumunii na wielu płaszczyznach i na wiele różnych sposobów. Z przykrością stwierdzam, że taka koncepcja nie spotkała się z większym zrozumieniem. To doprowadza mnie do innej smutnej konstatacji. Wydaje się bowiem, że target dla takiego rodzaju myślenia jest mocno ograniczony, co sprawia, że Na Wschód może już na zawsze pozostać blogiem jedynie niszowym.

Wypady blogera do realnego świata kryją w sobie jeszcze jedno poważne niebezpieczeństwo, z którego dopiero teraz zdaję sobie sprawę. Otóż w jednej chwili z gospodarza, który sam decyduje co, kiedy, komu i w jaki sposób zakomunikuje, zamieniamy się w gościa. Tutaj to nie my wyznaczamy zasady, raczej zmuszeni jesteśmy stosować się do tych, które zostały narzucone. Taka przemiana nie należy do najłatwiejszych.

Nie bez znaczenia jest również specyfika pozasieciowego audytorium. Komunikując się poprzez bloga mamy pewność, że nasi odbiorcy pod wieloma względami są podobni do nas. Łączy nas choćby wspólny język nowoczesnych technologii. W przypadku publiczności starszej w niewielkim przecież miasteczku o wspólną płaszczyznę porozumienia jest o wiele trudniej. Nie sposób przecież promować bloga wśród ludzi, którzy sporadycznie lub nigdy nie korzystają z internetu.

Kończąc, wyrażam jedynie nadzieję, że te osoby, które ze spotkania wyszły zadowolone, zajrzą od czasu do czasu na Na Wschód (co jak wiem, już się stało). Przy okazji chciałbym podziękować Piotrkowi Kaszuwarze, który całą sprawę, od pierwszego maila do ostatniego piwa, bardzo sprawnie zorganizował.

Related posts:

1. Gość Na Wschód: Janyugo – Granice Było nas trzech, w każdym z nas inna krew, ale...
2. Dni Kultury Białoruskiej w Poznaniu W dniach 4-17 maja w Poznaniu odbędzie się II edycja...
3. Gość Na Wschód: Porcja – Yerusalayim chico, o Sefardyjskich żydach w Sarajewie Na diasporę żydowską składają się co najmniej dwa odłamy. Jeśli...

Zakładam, że wszyscy odwiedzający Na Wschód są zainteresowani tematyką w taki czy inny sposób związaną z Europą Środkowo-Wschodnią. (Pomijam oczywiście osoby, które, nie wiedzieć czemu, dostały się na mojego bloga wpisując w Google „wędzenie ryb”, a są takie.) Wielu z Was odwiedziło któryś z krajów Europy Środkowo-Wschodniej lub się tam wybiera, wielu czytało książki autorów pochodzących z tego regionu, oglądało filmy, interesowało się historią itd. Szkoda by było, żeby taki potencjał się marnował. W końcu Wasze doświadczenia są inne od moich, a wiedza w wielu dziedzinach z pewnością bardziej rozległa. Więc, jeśli ktoś z Was ma ochotę skrobnąć kilka słów w dowolnym temacie (podróże, kultura, historia, polityka itd.) dotyczącym Europy Środkowo-Wschodniej, zachęcam do kontaktu mailowego (nawschod@poczta.pl), facebook’owego, blipowego lub też osobistego. Profity to, poza satysfakcją, możliwość zareklamowania swojej osoby, bloga, blipa czy czegokolwiek innego.

W tym miejscu chciałbym od razu złożyć uroczyste przyrzeczenie, że jeśli ta akcja spotka się z nikłym odzewem, ponowię ją, kiedy ilość fanów Na Wschód na Facebook’u się podwoi, osiągając magiczną liczbę 28 osób.

Related posts:

1. Rumunia – przewodnik subiektywny. Debiut Na Wschód w realnej rzeczywistości. Rzeczywistość poza siecią istnieje i nie należy tego faktu ignorować....
2. Gość Na Wschód: Janyugo – Granice Było nas trzech, w każdym z nas inna krew, ale...
3. Fotorelacja z Litwy Osobiście gorąco polecam podróż na Litwę, którą sami kilka lat...

Wszystkie poniższe cytaty pochodzą z książki Historia Umiarkowanego Postępu (w Granicach Prawa), którą to recenzowałem jakiś czas temu. Wydały mi się zabawne i dobrze oddające specyfikę prozy Haška. Dopiero w drugiej kolejności są mniej lub bardziej (najczęściej bardziej) naciąganym odniesieniem do tego, czemu ostatnio poświęcam lwią część wolnego czasu, czyli do bloga Na Wschód.

„A jakie piwo wybrała Partia Umiarkowanego Postępu (w Granicach Prawa) do celów politycznych? Velkopopovickie, smichovskie i plzeňskie.”

Musicie wierzyć na słowo, że Na Wschód do celów nawschodnich wybrał dokładnie te same piwa. I całą masę innych.

„ – Pan się myli – powiedział nieznajomy – ależ pana nabrali w księgarni. To się zdarza, namalują mapę Francji, opatrzą węgierskimi nazwami i sprzedają jako Węgry.”

Na Wschód z kolei bierze mapę Rumunii (nie ucieknę od niej nawet w tym wpisie), robi na niej dziwne mazy i sprzedaje internautom jako mapę Rumunii z dziwnymi mazami.

„Byłem wielokrotnie świadkiem, jak ludzie z pogardą odkładali czasopismo, ponieważ nie było w nim nic mojego. Tak i ja też robiłem, ponieważ ja należę do swoich wielbicieli i faktu tego bynajmniej nie staram się ukryć.”

W moim przypadku jest identycznie, a można się o tym przekonać tutaj. Sam jestem sobie fanem. Na szczęście nie jestem zupełnie sam.

„I gromadnie garnęli się do nas, zgodnie z teorią Darwina o życiu społecznym wyższych ssaków, u których gromadę może tworzyć nawet sześć osobników. Tak więc 14 grudnia 1904 roku było nas w partii w sumie ośmiu.”

A na Facebooku 19 czerwca 2009 roku było nas w sumie sześciu. I jestem w stanie wybaczyć Haškowi nawet elementarne braki w wiedzy biologicznej, czego normalnie nie robię.

Related posts:

1. Rumunia – przewodnik subiektywny. Debiut Na Wschód w realnej rzeczywistości. Rzeczywistość poza siecią istnieje i nie należy tego faktu ignorować....
2. Gość Na Wschód: Janyugo – Granice Było nas trzech, w każdym z nas inna krew, ale...
3. Gość Na Wschód: Porcja – Yerusalayim chico, o Sefardyjskich żydach w Sarajewie Na diasporę żydowską składają się co najmniej dwa odłamy. Jeśli...