Bałakława położona jest nad wrzynającą się w głąb półwyspu Krymskiego zatoką. Port z każdej strony otoczony jest górami, co sprawia że całość prezentuje się bardzo malowniczo.

Z tym miejscem wiążą się między innymi losy Taurów, czyli rdzennych mieszkańców Półwyspu Krymskiego. Sama osada natomiast została założona przez starożytnych Greków i początkowo nosiła nazwę Symbolon. Pod koniec XIV wieku miasto zostało opanowane przez Genueńczyków, którym służyło jako port przeładunkowy w transporcie niewolników. Pozostałością po tych czasach są ruiny twierdzy, które górują nad współczesnym portem w Bałakławie. Trzy wieki później miasto, jak i cały Krym znalazły się w rękach Rosjan. W czasach Związku Radzieckiego w skałach otaczających zatokę wykuto schron dla łodzi podwodnych. Miał on być odporny nawet na atak nuklearny a całe miasto stało się jednym z najlepiej strzeżonych miejsc w ZSRR.

Na szczęście dzisiejsza Bałakława jest dostępna dla ruchu turystycznego. Aby się do niej dostać, należy z dworca autobusowego w Sewastopolu dojechać na 5 kilometr (w ten niecodzienny sposób nazwano jeden z peryferyjnych dworców autobusowych), korzystając, na przykład, z marszrutki o numerze 17. Następnie przesiadamy się do busiku numer 3, który zawozi nas do samej Bałakławy.

Oprócz ruin twierdzy, najciekawszą częścią miasta jest port z kilkunastoma knajpkami i przystanią łódek. W sezonie można stąd łatwo i tanio dostać się na Fiolent, gdzie znajduje się przepiękna dzika plaża. W samej Bałakławie plaża niestety specjalnego szału nie robi. Jest mała i brudna a do tego położona po drugiej stronie zatoki niż główna część miasta. Z naszych obserwacji wynika, że knajpki w porcie do najtańszych nie należą, a jedzenie w nich również pozostawia nieco do życzenia. Choć to zapewne kwestia gustu i szczęścia lub jego braku.

Mi osobiście Bałakława kojarzy się głównie z widokiem na port z położonego wysoko na wzgórzu hotelu Listrigon. Z tego miejsca doskonale widać również ruiny genueńskich umocnień, które to widoki doskonale korespondują z krymskim winem i lokalnymi przekąskami.

Po dłuższej przerwie, spowodowanej pracą nad nową wersją bloga, wracam do pisania. A że tak się akurat złożyło, że nie dalej jak dwa miesiące temu odwiedziliśmy Krym, nikogo nie powinno dziwić, że temu miejscu poświęcać będę teraz najwięcej czasu. Pierwszym miastem, które zwiedziliśmy na Krymie, był Bakczysaraj.

Zanim jednak się tam znaleźliśmy, przyszło nam zmierzyć się z problemem transportu z Symferopola. W tym celu pokręciliśmy się trochę po miejscowym dworcu autobusowym, zaczepiani bez ustanku przez nachalnych taksówkarzy. Tu nadmienić trzeba, że krymscy taksiarze są chyba najmniej sympatyczną grupą społeczną na półwyspie. Za wszelką cenę próbują przekonać turystę do swoich usług, nic sobie nie robiąc z mniej lub bardziej uprzejmej odmowy. Jeden z nich zaproponował nam transport do Bakczysaraju, pod sam Pałac Chanów za jedyne 100hr od łepka. Było to o tyle bezczelne, że pociąg z Symferopola do Bakczysaraju plus busik na wzgórze, gdzie mieści się pałac to jakieś 8hr.

Główna, zabytkowa część miasta mieści się na wzgórzu i tam chyba warto również zatrzymać się na noc. My, mocno przypadkowo (ciężkie plecaki, zmęczenie, niewiedza na temat poziomu miejscowych kwater), wybraliśmy obskurny hotelik niedaleko dworca kolejowego i bardzo tego żałowaliśmy. Pokój był obrzydliwy, łózka zarwane, a w kranie nie było wody. O poziomie czystości toalety i pryszniców nie warto nawet wspominać. Nie wiem, jak wyglądają inne kwatery w Bakczysaraju, ale gorszą trudno sobie wyobrazić. Miejsce to, dla wszystkich, którzy będą chcieli w przyszłości go uniknąć, znajdziecie w poniższej galerii.

Marszrutka z dworca do Starego Dworu (czyli zabytkowej części miasta) kosztuje 2hr. Wstęp do Pałacu Chanów to koszt 40hr (samo wejście na teren kompleksu pałacowego jest darmowe). Cena jest zatem, jak na ukraińskie warunki, dość wygórowana. Nie wiem, czy Pałac Chanów jest aż tak wyjątkowym miejscem. Jest natomiast z pewnością dość ciekawy, utrzymany w zupełnie innym stylu niż europejskie siedziby monarsze. Skromniej, ale również z charakterystycznym orientalnym rysem.

Pałac Chanów jest pamiątką i pozostałością dawnej potęgi Chanatu Krymskiego. Powstał on po rozpadzie Złotej Ordy mongolskiej Czyngis-chana w 1427 roku. Sami Tatarzy z Mongołami genetycznie mieli jednak niewiele wspólnego, bliższe pokrewieństwo łączyło ich z ludami tureckimi. Przez kilkadziesiąt lat chanat funkcjonował jako niezależny organizm państwowy. Później stał się wasalem Turcji, co nie znaczy, że przestał odgrywać istotną rolę polityczną w regionie. Wręcz przeciwnie, tatarskie najazdy na ziemie polskie i rosyjskie w istotny sposób wpływały na lokalną geopolitykę. Napaści Tatarów były o tyle nieprzyjemne, że opierały się na stepowej taktyce walki partyzancko-podjazdowej, mało „przyswajalnej” dla europejskich przeciwników. Szybkość, zwrotność i element zaskoczenia pozwalały im na błyskawiczne zgarnięcie łupów i niewolników i powrót na swoje terytorium. Tu wspomnieć wypada, że niewolnicy stanowili podstawę funkcjonowania tatarskiej gospodarki.

Późniejsze przyłączenie Krymu do Rosji w 1783 r.  stało się punktem zwrotnym w historii Tatarów krymskich. Na skutek represji wielu z nich opuściło rodzinne strony. Nie było już mowy o tatarskim organizmie państwowym, a sami Tatarzy stali się mniejszością na Krymie. Taka sytuacja miała miejsce aż do upadku Związku Radzieckiego, kiedy to zaczęli oni na większą skalę wracać do swojej dawnej ojczyzny.

Wracając do samego miasta. Powyżej Pałacu znajduje się wykuty w skale Uspienskij Monastyr. W całości wykuta w skale świątynia robi naprawdę spore wrażenie. Na miejscu obowiązuje całkowity zakaz fotografowania, którego przestrzegania pilnuje umundurowany strażnik. Tyle teorii, w praktyce można robić zdjęcia tuż pod jego nosem i nie doczekać się żadnej reakcji. Kilkaset metrów wyżej znajdują się skalne miasta, do których jednak, na skutek niedopatrzenia, nie udało nam się dotrzeć.

W górnej części Bakczysaraju koncentruje się też życie knajpiane. Bardzo klimatyczne są restauracyjki w stylu tatarskim, gdzie goście siedzą po turecku na zdobionych poduchach a dania podawane są na niskich stolikach. Można tu skosztować tradycyjnej tatarskiej kuchni i napić się wyśmienitego krymskiego wina. A wszystko to w naprawdę niewygórowanej cenie.

Dla wszystkich zainteresowanych załączam program festiwalu w formacie doc oraz pdf. Szczegóły dostępne są również na stronie internetowej Dni Kultury Białoruskiej.

Eforie Sud

Eforie jest wioską ciągnącą się wzdłuż morza i jeziora jednocześnie. Składa się z dwóch zasadniczych części, tworzących właściwie odrębne miejscowości. Północna to Eforie Nord a południowa, w której my na jedną noc przycupnęliśmy, Eforie Sud. Przyznam, że po rzuceniu okiem na obie, nasz wybór wydał się nam średnio trafny. Zwłaszcza przed sezonem, bowiem wioska południowa sprawiała wrażenie bardziej zacisznej i mniej przyciągającej turystów. Co zważywszy na fakt, że byliśmy tam niemal jedynymi turystami, powodowało, że była zbyt spokojna nawet jak na nasz gust. Większość pensjonatów i hoteli była jeszcze zamknięta, tak że znalezienie kwatery nie było wcale takie proste. W końcu udało nam się wynająć pokój w hoteliku (byliśmy oczywiście jedynymi gośćmi) za niezbyt wygórowaną cenę 70 lei. Dopiero kładąc się spać zauważyliśmy, że kwatera była nieprzygotowana do sezonu do tego stopnia, że zapomniano do poszwy dołączyć koca albo kołdry. A że noce nad Morzem Czernym w maju potrafią być bardzo chłodne, był to nasz najzimniejszy nocleg w trakcie całego pobytu. Oczywiście zanim do tego doszło, udaliśmy się nad morze. Plaża w Eforie jest dość czysta ale wąska i niestety daleko jej do klimatu Vama Veche. W tej sytuacji zrezygnowaliśmy z plażowania i udaliśmy się na zwiedzanie pobliskiej Konstancy.

Konstanca

Konstanca jest największym portem morskim Rumunii i czwartym w całej Europie. Ponadto jest bardzo stara, bo znana była jako Tomis już w VI w. p.n.e. Pierwsza z tych cech w dzisiejszym wyglądzie miasta zdecydowanie bardziej rzuca się w oczy. Mówiąc krótko, Konstanca nie jest miejscem szczególnie urokliwym. Miasto jest bardzo zaniedbane, a momentami wręcz brudne. Nie ma tu szczególnie oszałamiającej architektury czy innych miejsc wartych odwiedzenia. Do niewielkiego Starego Miasta przedzierać się trzeba przez dzielnicę cygańską, co może skutecznie zniechęcić turystę do zwiedzania. Nas bynajmniej zniechęciło. Do tego dodać należy drogie, snobistyczne knajpy, które wypadałoby chyba umieścić w bardziej urokliwym otoczeniu. W tej sytuacji rzuciliśmy tylko okiem na pomnik Owidiusza i kilka innych, w miarę ciekawych miejsc, sprawdziliśmy autobus do Bukaresztu na dzień następny, po czym wróciliśmy do Eforie.

Nasza rumuńska podróż dobiegała powoli do końca. Dzień później byliśmy już w Bukareszcie, kończąc tym samym wakacje w miejscu, w którym się zaczęły. Wakacje, zgodnie uznane za najprzyjemniejsze, jakich udało nam się w życiu doświadczyć. Również dzisiaj, po dwóch ponad miesiącach, gdy piszę te słowa, mam nieodpartą ochotę znaleźć się z powrotem w Rumunii…

]]> http://www.nawschod.eu/rumunia/rumunskie-wspomnienia-%e2%80%93-eforie-sud-i-konstanca/feed 0 http://www.nawschod.eu/lotwa/lotwa-w-obiektywie http://www.nawschod.eu/lotwa/lotwa-w-obiektywie#comments Sun, 09 Aug 2009 16:53:01 +0000 nawschod http://www.nawschod.eu/?p=842 Nasza, niewspominana jeszcze na tym blogu, podróż na Łotwę miała miejsce prawie dwa lata temu. Nieco przykry jest fakt, że nie powstały żadne zapiski z tej wyprawy, które można opublikować. Nie znaczy to oczywiście, że w mojej głowie nie ma wspomnień dotyczących tego okresu, niewykluczone więc jest, że pewnym momencie dojdzie do ich skutecznego odgrzebania. Tymczasem jednak postanowiłem zająć się stroną zdjęciową przedsięwzięcia. Zdaje sobie sprawę, że poniższe fotki nie zawsze są najlepszej jakości, czemu winien jest kiepski sprzęt, którym wtedy się posługiwaliśmy. Mimo to, chcę wierzyć i mam wielką nadzieję, że poniższa galeryjka warta jest obejrzenia.

12►

]]> http://www.nawschod.eu/lotwa/lotwa-w-obiektywie/feed 0 http://www.nawschod.eu/rumunia/rumunskie-wspomnienia-%e2%80%93-vama-veche http://www.nawschod.eu/rumunia/rumunskie-wspomnienia-%e2%80%93-vama-veche#comments Sun, 02 Aug 2009 18:47:24 +0000 nawschod http://www.nawschod.eu/?p=814 Przyznam, że do pomysłu odwiedzenia Vama Veche podchodziłem do samego niemal końca ze sporą rezerwą. Zupełnie niepotrzebnie. Wizyta w tej małej nadmorskiej mieścinie okazała się decyzją najlepszą z możliwych. Zwłaszcza w kontekście naszego pierwszego spotkania z rumuńskim wybrzeżem.

Zdaję sobie sprawę, że stworzę coś na kształt wpisu pochwalnego, więc żeby nie było tak cukierkowo, na początek kilka słów studzących nieco potencjalny entuzjazm. Nasza wyprawa do Rumunii odbyła się pod koniec maja, przed oficjalnym otwarciem sezonu urlopowego. To sprawiło, że Vama Veche (jak i inne turystyczne nadmorskie miejscowości) wyglądało zapewne inaczej niż w pełni sezonu. Z pewnością było mniej ludzi, więcej miejsca na plaży, spokoju, ciszy, a ceny były niższe. Niewykluczone, że miasteczko to nie przypadłoby nam tak bardzo do gustu, gdybyśmy zjawili się tam w innym terminie. I na te okoliczności trzeba oczywiście wziąć poprawkę.

Aby dostać się do Vama Veche musieliśmy najpierw z Tulczy przedostać się do Konstancy, następnie przesiąść w autobus do Mangalii i stąd dopiero złapać busa do miejsca docelowego. Nie mieliśmy natomiast większego kłopotu ze znalezieniem taniej kwatery, choć musieliśmy się w tym celu nieco nachodzić. Koniec końców wylądowaliśmy w Vila Doriana, gdzie za czysty pokój z łazienką i dostępem do kuchni zapłaciliśmy jedyne 50lei. Właściciele to bardzo mili ludzie, którzy dodatkowo bardzo dobrze posługują się angielskim.

Vama Veche jest niewielką miejscowością (właściwie wioską) nastawioną głównie na turystykę. To jest być może powód, dla którego ceny w lokalnych sklepach są bardzo wysokie. Rozwiązaniem może być robienie zakupów w oddalonej o 5 km Mangalii. Turystyczny charakter wioski przejawia się również w ilości knajpek, kawiarni i pubów. Odnosi się wręcz wrażenie, że cała miejscowość jest jedną wielką bazą turystyczną, gdzie poza sezonem nikt niemal nie zamieszkuje.

Z racji swojej wielkości z każdego miejsca blisko jest do czystej plaży, gdzie za 10lei można wynająć sobie leżak i spędzić dzień na słodkim lenistwie. Z plaży z kolei jest jedynie rzut kamieniem do nadmorskich restauracji, gdzie można coś przekąsić czy napić się piwka. Jednym słowem wakacyjny klimat w najlepszym wydaniu.

Jeśli już jesteśmy przy klimacie, wspomnieć warto, że Vama Veche jest pod tym względem miejscem specyficznym. Panuje tam rockowo-młodzieżowa atmosfera. Z głośników sączy się tego rodzaju muzyka, ludzie są otwarci a lans nie paraduje promenadą. Lojalnie więc ostrzegam, że to miejsce nie wszystkich zachwyci. Zwolennicy techniawy, dyskotek, dobrych fur i tego rodzaju atrakcji lepiej niech wybiorą inny z czarnomorskich kurortów.

Na dowód naszego zachwytu tym miejscem powiedzieć mogę, że spędziliśmy tam całe 5 dni. To daje najdłuższy czas w jednym miejscu w całej historii naszych wakacji. A że obraz podobno wart jest tysiąc słów, nie będę się dalej rozpisywał, tylko zapraszam do galerii.

]]> http://www.nawschod.eu/rumunia/rumunskie-wspomnienia-%e2%80%93-vama-veche/feed 7 http://www.nawschod.eu/rumunia/rumunskie-wspomnienia-sfantu-gheorghe-i-delta-dunaju http://www.nawschod.eu/rumunia/rumunskie-wspomnienia-sfantu-gheorghe-i-delta-dunaju#comments Wed, 29 Jul 2009 20:58:56 +0000 nawschod http://www.nawschod.eu/?p=780 Podczas każdej podróży zdarzają się momenty lepsze i gorsze. Te drugie często są związane z rozminięciem się oczekiwań z tym, czego naprawdę na miejscu doświadczamy. Tak właśnie było w naszym przypadku z Deltą Dunaju i maleńką wioską u jej ujścia, czyli Sfântu Gheorghe. O tym, jak owe wyobrażenia wyglądały, można przekonać się tutaj. Ja skupię się na ich konfrontacji z, niejednokrotnie dość brutalną, rzeczywistością.

Dostać się do Sfântu Gheorghe można jedynie drogą wodną z Tulczy. I to nie zawsze, kiedy by się tego chciało, bowiem promy kursują tylko trzy razy w tygodniu w każdą stronę (dla informacji podam tylko, że do Suliny, która leży w ujściu środkowej odnogi delty, liczba ta zwiększa się do pięciu). Ogólnie statki dzielą się na szybkie (czyli wolne) za 39 lei i normalne (czyli, jak mniemam bardzo wolne) za 30 lei. Biorąc pod uwagę, że danego dnia odpływa tylko jeden z nich, wielkiego wyboru w gruncie rzeczy nie ma. Organizacja transportu jest typowo rumuńska, czyli nie bardzo wiadomo gdzie co płynie, po co i za ile. Najlepiej w tym wypadku obserwować autochtonów, którzy całymi rodzinami z wielkimi siatami sadowią się przy promie, który niechybnie zaraz wystartuje. Akurat ilości ich podręcznego bagażu nie ma się co dziwić, zważywszy że szansę na wydostanie się z wioski mają całe trzy razy w tygodniu a podróż trwa ponad cztery godziny.

Czas ten można spędzić popijając piwko z lodówki (ulubiony sposób większości męskiej populacji promowej) lub też podziwiając mijane widoki. Te ostatnie nieodmiennie przywodziły mi na myśl brzegi jeziora w Mikorzynie, z tym że te ostatnie są nieco bardziej urokliwe. Krótko mówiąc z pokładu promu wiele ciekawego nie zobaczymy. Nie chciałbym w tym miejscu sugerować, że w Delcie Dunaju nie ma interesujących przyrodniczo miejsc. Być może są. Aby to sprawdzić, należałoby jednak wynająć łódkę i spróbować pobuszować nieco w mniejszych kanałach delty, na co nam nie starczyło już cierpliwości (ale o tym później).

W tym miejscu chciałbym się cofnąć o chwil kilka, do momentu kiedy oczekiwaliśmy na odpłynięcie promu. Wtedy właśnie zaczepiła nas kobieta, pytając czy nie szukamy kwatery w Sfântu Gheorghe. Odpowiedzieliśmy, zgodnie z prawdą, że tak, na co ona wręczyła nam świstek papieru z imieniem i adresem swojej matki, która to wynajmem pokoi się trudni. Kiedy prom szczęśliwie dotarł na miejsce, pierwszym co zdarzyło się na suchym lądzie było spotkanie z Mihaelą, o której (jak łatwo się domyślić) pisałem przed chwilą. Była to osoba nieco napastliwa i widać było, że na wynajęciu pokoju bardzo jej zależy, co powinno wzbudzić nasze podejrzenia, ale uśpiła je niska cena, bo jedyne 50 lei za pokój. W tej sytuacji po chwili marszu znaleźliśmy się przed całkiem ładnym domkiem z niewielkim tarasem, a po kolejnej w całkiem nieładnym pokoju. Mając w pamięci ceny, które podawała nam pani w informacji turystycznej w Tulczy (pokój od 80 lei) postanowiliśmy się jednak skusić i zapłacić za cztery dni z góry, co Mihaelę wyraźnie ucieszyło.

Oczywistym jest, że po dłuższym pobycie w miastach i w górach pierwsze nasze kroki skierowaliśmy nad morze. Według naszej gospodyni w tym celu powinniśmy przejść około dwóch kilometrów. Nie wiem, kiedy Mihaela ostatni raz była nad morzem, ale od tego czasu linia brzegowa przesunęła się o jakieś cztery kilometry. Tak długi spacer pozwolił nam uświadomić sobie, że w wiosce są inne możliwości zakwaterowania. Na przykład kemping, gdzie czysty, mały domek kosztował za noc… 50 lei. To oczywiście wyjaśniało, dlaczego Mihaeli tak bardzo zależało, żeby nas „zwerbować”. Podczas wędrówki w kierunku upragnionego morza udało nam się zapoznać z wieloma mieszkańcami wioski. Naszymi znajomymi zostały min. osły, krowy, byki, konie, indory i oczywiście wszędobylskie psy. Wszystkie te stworzenia chodziły sobie wolno po ulicach (właściwie piaszczystych dróżkach) niemal nie zwracając na ludzi uwagi. Przyznam, że dla takich mieszczuchów jak my, było to spore przeżycie.

Sama plaża specjalnie nas nie zachwyciła. Woda była dość brudna, podobnie jak piasek a całość nijak miała się do obrazu dziewiczej dzikości jaki wytworzyłem sobie wcześniej w głowie. Mimo to pierwszy dzień w Sfântu Gheorghe nawet nam się podobał. Uznaliśmy, że wszystko to jest częścią lokalnego folkloru i należy korzystać z niego pełnymi garściami. Zakupiliśmy więc bardzo drogie piwo i inne spożywcze utensylia w lokalnym sklepie (słabość zaopatrzenia winduje ceny) i usadowiliśmy się na ganku, gdzie spędziliśmy miły czas obserwując spacerujące drogą osły.

Wszystko to jednak zmieniło się następnego dnia, kiedy to zdarzyło się kilka rzeczy. Po pierwsze, wypad na plaże zakończył się kompletną porażką. Wraz z nami na piasku komfortowało się stado krów. Woda była jeszcze brudniejsza niż poprzedniego dnia a piasek nawiewał na ręczniki niemal je zakopując w ciągu kilkunastu minut. Kiedy zmęczeni tak specyficznie pojętym opalaniem udaliśmy się do wody, czekała nas kolejna niemiła niespodzianka. Po zanurzeniu stóp w morzu poczuliśmy, że jakieś bliżej niesprecyzowane żyjątka barwy białej i larwalnej konstytucji maszerują nam po skórze. Bardzo prawdopodobne, że były to larwy much. Nie muszę chyba dodawać, że to były nasze ostatnie chwile na plaży a decyzja o opuszczeniu Sfântu Gheorghe następnego dnia zapadła w tym samym momencie.

Na zakończenie tej jakże pouczającej historii wypada wspomnieć, że Mihaela nie była zbytnio chętna do oddawania wpłaconych wcześniej pieniędzy. To sprawiło, że odliczając smaczny obiad, za który my w rewanżu jej nie zapłaciliśmy, byliśmy na tej imprezie kilkadziesiąt lei w plecy. Uznaliśmy jednak, że jest to cena warta tego, aby wydostać się ze Sfântu Gheorghe tak szybko jak to możliwe, zwłaszcza że dzień zwłoki oznaczał dwa kolejne oczekiwania na następny prom.

]]> http://www.nawschod.eu/rumunia/rumunskie-wspomnienia-sfantu-gheorghe-i-delta-dunaju/feed 0 http://www.nawschod.eu/rumunia/rumunskie-wspomnienia-%e2%80%93-sinaia-i-sighisoara http://www.nawschod.eu/rumunia/rumunskie-wspomnienia-%e2%80%93-sinaia-i-sighisoara#comments Sat, 11 Jul 2009 16:01:34 +0000 nawschod http://www.nawschod.eu/?p=614 Minął już czas jakiś od opublikowania na Na Wschód wpisu wspominającego nasz tegoroczny pobyt w Brasovie. Prawdę powiedziawszy był to czas dostatecznie długi, abym poczuł dyskomfort z powodu zaniechania publikacji kolejnych odcinków cyklu „Rumuńskie wspomnienia”. Czas więc wziąć się w przysłowiową garść i skrobnąć słów kilka o kolejnych miejscach, które udało nam się odwiedzić. Zarówno Sighişoara jak i Sinaia to małe miejscowości położone stosunkowo blisko, będącego naszą bazą wypadową, Brasova. Z tych właśnie względów pierwszej poświęciliśmy jedno popołudnie, drugiej natomiast zaledwie kilka godzin.

Sinaia

Jak wspominałem w transylwańskim odcinku „Rumunii planowanej i wyobrażanej” jedynym właściwie powodem, dla którego zdecydowaliśmy się odwiedzić Sinaię był zamek Peleş. Zresztą nawet gdybyśmy chcieli zobaczyć coś więcej, mogłoby się to okazać niewykonalne. Nasz pobyt tam został bowiem mocno ograniczony przez rozkłady jazdy busów i pociągów. Samo znalezienie zamku okazało się zadaniem o sporym stopniu trudności. Przede wszystkim dlatego, że z jakiś powodów drogę do niego zapomniano oznaczyć. Mam mocne przekonanie, że jest to objaw pewnego charakterystycznego rysu rumuńskiej rzeczywistości, zwanego dalej roboczo „nieinstytucjonalnością”. Przejawia się on właśnie w braku odpowiednich oznaczeń, rozkładów jazdy i tym podobnych. Jak już wspominałem w jednym z poprzednich wpisów, Rumuni te oczywiste zaniedbania nadrabiają uprzejmością i skłonnością do pomocy. W tym wypadku jednak nie szła ona w parze z umiejętnościami językowymi, przez co nasza droga do zamku niepotrzebnie się wydłużyła.

O samym Peleş pisałem już kilka słów, których teraz, z oczywistych powodów, nie będę powtarzał. Będę natomiast niektóre informacje prostował. Napisałem bowiem, że zamek był własnością Michała I, co jest prawdą, choć tylko częściową. Już kilka pokoleń wcześniej należał on bowiem do Elżbiety zu Wied. Jej pokrewieństwa z Michałem, nie udało mi się niestety ustalić, ciągłość władzy jest natomiast niewątpliwa. Elżbieta była bowiem królową Rumunii i żoną jednego jego z jego poprzedników. Od razu nasuwa się pytanie, dlaczego akurat postać tej królowej tak mnie zainteresowała. Otóż zagłębiając się (na miarę moich skromnych możliwości) w historię Rumunii przed podróżą do tego kraju, nigdy wcześniej się na nią nie natknąłem. A tu nagle w Sinai jej pomnik, w Bukareszcie ulica jej imienia. Wystarczający powód, żeby tą postacią zainteresować się bliżej, co właśnie uczyniłem. A efekty są jak najbardziej pozytywne. Otóż Elżbieta była osobą, która pod wieloma względami wyprzedzała swoje czasy. Popierała wyższe wykształcenie kobiet i uważała republikę za ustrój lepszy od monarchii, ponieważ „wtedy wszyscy są równi”. W swoich pamiętnikach pisała „Nie mogę zrozumieć głupoty ludzi, którzy nas [monarchów, arystokratów] tolerują”. Przyznać trzeba, że jak na monarchnię i arystokratkę, były to poglądy mocno oryginalne. Królowa była również poetką i powieściopisarką, tworzyła pod pseudonimem Carmen Sylva. Poza tym Elżbieta angażowała się mocno w działalność charytatywną i społecznikowską, co zjednało jej wielka sympatię Rumunów. Na pomniku w Sinai Eżbieta Carmen Sylva nie została raczej przedstawiona w swoich najlepszych czasach, ale lepsze to niż nic.

Inną atrakcją Sinai jest monastyr, czyli coś na kształt warownego klasztoru. W takim miejscu często szukano schronienia w czasie historycznej zawieruchy. Nie inaczej było w przypadku monastyru w Sinani, gdzie chronili się między innymi uciekinierzy z Bukaresztu podczas walk z tureckimi najeźdźcami. Co ciekawe nazwa monastyru (i podejrzewam całej miejscowości) pochodzi od góry i półwyspu Synaj, co było pomysłem jego fundatora, który wcześniej podróżował po tej części świata.

Sighişoara

Miastem, które koniecznie trzeba odwiedzić będąć w Rumunii jest Sighişoara. Średniowieczne, wyjątkowo urokliwe miasteczko, o którym już zdarzyło mi się pisać. Stara część miasta położona jest na wzgórzu, po jego bokach ciągną się rządki schodów, którymi można dostać się na górę. Sighişoara sprawia naprawdę miłe wrażenie. Uliczki są wąskie i tworzą chaotyczny układ, z niewielkim centralnym ryneczkiem. To właśnie tutaj stoi dom, w którym urodził się Vlad Palownik (nie sposób go przeoczyć, ozdobiono bo bowiem tandetną, popkulturową makietą wampira). Teren, choć niezbyt duży, świetnie nadaje się na połączone ze zwiedzaniem długie spacery. Tu i ówdzie można natknąć się na urokliwą knajpkę czy restaurację, gdzie można w spokoju przysiąść i wczuwać w specyficzny klimat tego miejsca. Najwyższe miejsce wzgórza (dostać się tam można długimi drewnianymi schodami) to doskonały punkt widokowy na Sighişoarę. Ponadto znajduje się tam kościół, specyficzny samotny domek (niewątpliwie zamieszkany) i schodzący w dół po zboczu cmentarz saski. A ze spraw bardziej prozaicznych, choć niezmiernie ważnych zwłaszcza gdy w żołądku ściska, niemal u stóp staromiejskiego wzgórza znajduje się świetna restauracja o nazwie „Quatro Amici”.

]]> http://www.nawschod.eu/rumunia/rumunskie-wspomnienia-%e2%80%93-sinaia-i-sighisoara/feed 0 http://www.nawschod.eu/czechy/olomuniec-w-obiektywie http://www.nawschod.eu/czechy/olomuniec-w-obiektywie#comments Thu, 23 Apr 2009 18:15:44 +0000 nawschod http://www.nawschod.eu/?p=315 „Ołomuniec jest po Pradze drugim najważniejszym i największym miejskim zabytkowym zespołem urbanistycznym w Czechach.” Tyle wikipedia. Pytanie natomiast, czy tego wpisu w największej internetowej encyklopedii nie edytował jakiś żądny zysku restaurator z ołomunieckiego rynku. Należało to sprawdzić. I mogę napisać z całą odpowiedzialnością: Ołomuniec jest pięknym miastem. Nawet na przełomie stycznia i lutego, w zimową, deszczową pogodę. Zapraszam do galerii.

]]> http://www.nawschod.eu/czechy/olomuniec-w-obiektywie/feed 0