Nowe Miasto nad Metują

Miejscowość nie jest ani przesadnie duża (około 10 tys mieszkańców) ani bardzo stara – ma nieco ponad 500 lat. Zabytkowa część skupia się wokół sporych rozmiarów rynku, otoczonego szeregami arkad. Do miasta przyjeżdżamy późnym rankiem. Życie niby już się obudziło, ale biegnie jakoś leniwie. Małe miasta w Czechach mają swój specyficzny, spokojny klimat.

Obchodzimy rynek i zagłębiamy się w jedną z bocznych uliczek. Ta skręca gwałtownie i dalej biegnie szczytem miejskich murów. Przed oczami rozpościera się widok na Metuję, tuż za kamiennym murem zaczyna się przepaść. Nowe Miasto nie bez przyczyny powstało akurat w tym miejscu. Po skończonej eksploracji wracamy do samochodu. Jakiś uprzejmy Czech pomaga nam wycofać na ruchliwej ulicy. Drugi dzień wakacji dobrze się zaczyna.

Litomyšl

Kilkadziesiąt kilometrów na południe znajduje się kolejne, spokojne i klimatyczne czeskie miasteczko. Liczbą mieszkańców niemal identyczne z Nowym Miastem, ale z rozleglejszą starówką. Litomyšl wydał nam się również nieco bardziej żywy, choć może to mieszkańcy po prostu zdążyli się obudzić. Parkujemy przy sklepie, żeby uniknąć płacenia za miejsce parkingowe. W Czechach nawet w małych miastach niezwykle trudno jest zaparkować bez płacenia.

Główna ulica miasta przechodzi w podłużny rynek. Po obu stronach dwa symetryczne rzędy kamienic z tunelami chroniących przed słońcem arkad. Nad starówką górują wieże klasztoru pijarów. Litomyšl skonstruowany jest piętrowo. Dolne piętro to wspomniany rynek. Górną tworzą klasztor i zamek wraz z przylegającym ogrodem. To tutaj po raz pierwszy natknąłem się na coś, co okaże się rysem charakterystycznym czeskiej architektury – sgraffito.

Podróżowanie metrem ma sporo z uroku przemieszczania się samolotem. Gdyby wyjąć czas, to właściwie mamy do czynienia z teleportacją. Wsiadamy, długo nie widzimy właściwie nic, wiemy tylko, że się przemieszczamy. Nie doświadczamy natomiast stopniowej zmiany, która zachodzi nad naszymi głowami. Nie widzimy, jak nieużytki przechodzą w fabryczne hale i magazyny. Później w osiedla mieszkalne, sklepy, place zabaw i szkoły. Nie mamy możliwości zobaczenia jak miejska tkanka stopniowo przekształca się w zabytkową, centralną część miasta. Nie poznawaliśmy Kijowa stopniowo. Zostaliśmy rzuceni w samo centrum, na kilka godzin, między jednym samolotem a drugim.

Zwierzęta miejskie zawsze czują dziwną ekscytację po powrocie do naturalnego środowiska. Nie inaczej było z nami. To trochę takie uczucie, jakby wracało się do miejsca dobrze znanego, choć przecież Kijów widzieliśmy pierwszy raz w życiu. Kiedy tylko zamknęły się za nami drzwi podziemi, stanęliśmy zachwyceni i poruszeni. Nie tylko faktem, że jesteśmy w wielkim mieście, pełnym ludzi, gwaru, krzątaniny i zamieszania. Kijów porywa przede wszystkim wielkością i rozmachem. Jakiż to kontrast w porównaniu z leniwymi miasteczkami Krymu!

Jest bardzo gorąco. Szerokie ulice i gmachy kamienic promieniują dodatkową porcją ciepła. Na Majdanie kilka dziewczyn próbuje radzić sobie z upałem, chłodząc się w fontannie. Plac Niepodległości pełen jest ludzi i właściwie nie przypomina typowego placu. Przecina go ulica, zielone klomby i szeregi drzewek. Nad wszystkim góruje olbrzymia kolumna zwieńczona pomnikiem Berehyni. Jest to pamiątka i świadectwo niepodległej Ukrainy. Z symbolicznego punktu widzenia miejsce na protesty podczas pomarańczowej rewolucji wybrane zostało bardzo trafnie.

Kijów to pełnoprawna europejska metropolia. Świadczą o tym dobitnie również ceny. Poszukiwania taniej knajpy zajęły nam godzinę i skończyły się niestety w McDonald’s. Dopiero później, już z pełnymi brzuchami, znaleźliśmy dwie fajne, przystępne restauracyjki w jednym z rogów Majdanu. Nie pozostało nic innego jak zamówić kufel ukraińskiego piwa i cieszyć się ostatnim dniem wakacji.

Do naszego wyjazdu na Kretę zostało zaledwie trzy dni, czas więc najwyższy wytypować kilka miejsc, które warto odwiedzić.

Trasa 1 – Heraklion – Knossos

Miejscowość, w której się zatrzymujemy położona jest około 20km od Heraklionu. Grzechem zatem byłoby nie odwiedzić stolicy wyspy. Istnieją przesłanki, by sądzić, że już w czasach kultury minojskiej, miasto stanowiło zaplecze portowe dla pobliskiego Knossos. Przez wieki Heraklion zmieniał nazwy i panujących, pozostając pod wpływem Wenecjan, Greków bądź Turków. Tym pierwszym zawdzięcza jeden z najważniejszych zabytków, czyli średniowieczną fortecę portową. Tu również znajduje się grób autora „Greka Zorby” – Nikosa Kazantzakisa.

Obowiązkowym punktem każdej wizyty na Krecie jest oczywiście słynny pałac w Knossos. Aktualny jego stan ma podobno niewiele wspólnego, z tym co ponad sto lat temu odkopał tu Evans. Jest raczej odzwierciedleniem radosnej pracy restauratorskiej jego odkrywcy. Pytanie o to, czy miejsce to faktycznie było pałacem, czy też raczej grobowcem, wydaje się pozostawać otwarte. Niemniej z pewnością trzeba i warto je zobaczyć.

Trasa 2 – Malia

Knossos nie jest jedynym kompleksem pałacowym na Krecie. Ponieważ został on w dużej mierze stworzony na nowo według z góry założonej wizji, warto byłoby rzucić okiem na jakiś inny przykład minojskiego pałacu. Choćby ten, który znajduje się w oddalonej o 30km od Heraklionu Malii. Będzie na pewno mniej turystycznie i spektakularnie, ale pewnie nieco bardziej prawdziwie. A przy okazji można spróbować wykomfortować się na którejś z pobliskich plaż lub po prostu pokręcić się po okolicy…

Trasa 3 – Chania i Retimno

Po stolicy to dwie największe miejscowości na Krecie. Obie znajdują się na północnym wybrzeżu wyspy, dzieli je zaledwie kilkadziesiąt kilometrów. Powstały w miejscach starożytnych ośrodków minojskich i przez wieki, jak cała Kreta podlegały wpływom Weneckich, Tureckich i Greckich. To tworzy charakterystyczny klimat wielokulturowości i historycznego bogactwa. Według wszelkich internetowych źródeł miejsca zdecydowanie warte odwiedzenia.

Trasa 4 – Moni Arkadiu i Margarites

Moni Arkadiu to coś więcej niż klasztor. To miejsce będące dla Kreteńczyków i Greków symbolem narodowej tożsamości i oporu przeciwko tureckiemu okupantowi. W roku 1866 klasztor został otoczony przez Turków. Wewnątrz schronienie znalazło kilkuset greckich powstańców oraz kobiet i dzieci. Kiedy napastnicy przedarli się przez mury, ukryci w prochowni Grecy zdecydowali wysadzić się w powietrze. Zginęło wielu Turków oraz greckich kobiet i dzieci.

Margarites to położona niedaleko wioska słynąca z garncarstwa. Fajnie byłoby zajrzeć do takiego miejsca, choćby po to żeby spróbować zrobić kilka fajnych zdjęć. Podobno garnki są tam wszędzie, nawet na drzewach.

A może Ty, drogi czytelniku, odwiedziłeś już Kretę i możesz polecić ciekawe miejsca? Czekam na Twoją opinię w komentarzu.

Wszystkie zdjęcia z tego wpisu pochodzą z, doskonałego zresztą, fotobloga o Krecie Kreteński Półprzewodnik.

Symferopol leży w centrum półwyspu, na skrzyżowaniu dróg prowadzących we wszystkich możliwych kierunkach, niby wielki miejski pająk pośrodku drogowej pajęczyny. To dlatego czasem, chcąc podróżować wzdłuż wybrzeża, turysta zmuszony jest porzucić obrany trakt i powrócić do stolicy aby tam znaleźć autobus, który w sensownym czasie dowiedzie go do celu.

Z czym kojarzy mi się Symferopol? Z dworcami, ale to dość oczywiste skojarzenie. Z nachalnymi taksówkarzami, ale tych na Krymie pełno. Oraz z olbrzymimi trudnościami w znalezieniu kwatery, co stolicę spośród innych miejscowości zdecydowanie wyróżnia. Spędziliśmy tam ponad dwie godziny telepiąc się autobusami z jednego miejsca na drugie. W każdym z tych miejsc miał stać hostel, w żadnym go oczywiście nie było. W końcu zatrzymaliśmy się w dworcowym hotelu, który miał jedną wielką zaletę – istniał. Z recepcją, pokojami, cenami i całą resztą.

Samo miasto nie jest ani specjalnie brzydkie, ani wyjątkowo ładne. Ot kilka ciekawszych architektonicznie ulic, dzień Rosji w disco klimacie i pomnik Lenina. Tyle żeby zabić jedno popołudnie oczekiwania na pociąg lub samolot. Zwłaszcza w powrotnej drodze Symferopol prezentuje się przygnębiająco. Wszak jeszcze dzień wcześniej spoglądaliśmy wieczorami na skalne masywy tonące w malowniczych zatokach Morza Czarnego…

Ordżonikidze

Jak już wcześniej na blogu wspominałem, krymskie miasteczka architektonicznie nie zawsze zachwycają. Powodem są pozostałości komunistycznej, blokowej zabudowy, które potrafią skutecznie oszpecić nawet urokliwe miejsca. Z miejsc, które widzieliśmy, wyjątkiem jest Hurzuf, który zachował sporo pierwotnego, nadmorskiego klimatu.

Ponieważ nie jesteśmy wielbicielami komunistycznej architektury, postanowiliśmy poszukać miejsca, które nie będzie nią zarażone. Nasz wybór padł na malutką miejscowość w pobliżu Teodozji – Ordżonikidze. Wyszliśmy z założenia, że im mniejsze miasteczko tym większa szansa, że zachowało część dawnego uroku.

Ordżonikidze okazało się jednym z największych rozczarowań naszej podroży. Miasteczko wygląda jak klasyczny przykład działania systemu centralnego planowania. Wśród pięknych wzgórz nad brzegiem morza ktoś nastawiał szarych bloków. Nie wiem czy osoba, która podjęła taką urbanistyczną decyzję,  wcześniej odwiedziła miejsce, które zamierzała skrzywdzić. Możliwe, że ktoś daleko po prostu wskazał je palcem na mapie jako lokalizację kolejnego wesołego soc-blokowiska.

Na marginesie, nazwa miejscowości wydaje się mało słowiańska, prawda? Na tatarską też nie wygląda. Kojarzy się gruzińsko i to jest dobre skojarzenie. Nadano ją wiosce w 1937 roku dla upamiętnienia postaci Sergo Ordżonikidze. Ten faktycznie był Gruzinem i współpracownikiem Stalina. Odegrał znaczącą rolę w przygotowaniu inwazji Armii Czerwonej na Gruzję w 1921 roku, celem wprowadzenia tam komunizmu, który sam jakoś się nie mógł w gruzińskim społeczeństwie zadomowić.

Koktebel

Zniechęcani wizytą w Ordżonikidze, uciekliśmy czym prędzej do Koktebel. Nie ma tu mowy o starej, wioskowej zabudowie, bo miejscowość jest typowym kurortem. Jest za to fajna plaża, ładne widoki a i samo miasto nie straszy komunistycznymi potworkami.

Ponieważ nasza wizyta na Krymie powoli dobiegała końca, skupiliśmy się na relaksie. Plaża, wieczorne piwko na tarasie i pierwsze mecze Mundialu… Czyż jest coś bardziej relaksującego…?

Wpis niniejszy sprowokowany został postem na blogu Jak to w Rumunii, w którym to opisany jest stan higieniczny i estetyczny rumuńskiej rzeczywistości. Opisany, dodać trzeba, niezbyt pochlebnie.

Architektoniczne potworki

Zacznę od architektury. Otóż Rumunia w wielkiej ilości przypadków nie jest krajem pięknych miast. Widać to dobitnie na przykładzie Bukaresztu. W dużej mierze jest to jednak konsekwencja komunistycznej przeszłości i eksperymentów urbanizacyjnych Nicolae Ceauşescu. Konsekwencją są, na przykład, urocze małe cerkwie utopione w morzu blokowisk. Nie jest to miasto turystyczne w zachodnioeuropejskim znaczeniu tego słowa. Ma w sobie jednak coś dziwie pociągającego, co chyba spowodowane jest faktem, że jest to miejsce prawdziwe. Nie odmalowany na potrzeby turystów skansen, ale miasto z bogatą i niejednokrotnie bardzo trudną historią, którą widać na każdym niemal kroku.

Nieco inaczej sytuacja wygląda w miastach Transylwanii. Chyba ze względu na fakt, że góry ograniczają możliwości rozbudowy, stare miasta Brasova czy Sighişoary zachowały się w niezmienionym stanie. I tu, w przeciwieństwie do wielu innych rumuńskich miast, możemy korzystać w pełni ze wszystkich uroków miejskiej turystyki.

Biedna prowincja

Inaczej ma się oczywiście sytuacja poza dużymi miastami. Jest oczywiście biedniej, ale też mniej widać wpływ komunistycznych planistów. Trochę to, przy zachowaniu odpowiedniej skali, podobne do sytuacji w Polsce.

Specyficznym miejscem są wioski w Delcie Dunaju, gdzie (cytat za Jak to w Rumunii) „…już w ogóle XIX wiek. No ale tam musi tak być i tak jak jest, jest uroczo”. Trudno się nie zgodzić.

Higieniczny dramat?

Dane podane we wpisie „Higiena po rumuńsku” faktycznie nie napawają optymizmem. My podczas dwutygodniowej podróży nie spotkaliśmy się z większymi problemami natury sanitarnej. Nocowaliśmy w hostelach, pensjonatach, prywatnych kwaterach i nigdzie standard nie zszedł poniżej pewnego akceptowalnego poziomu. Podobnie jest w restauracjach, barach, sklepach itd. Oczywiście, jest nieco biednej niż w Polsce, ale moja ogólna refleksja jest taka, że Rumunia pod wieloma względami to właściwie normalny, europejski kraj.

Uprzejma dezorganizacja

Oczywiście nie każda sfera życia w Rumunii równa do standardów zachodnioeuropejskich. Faktem jest, wspominana przez autorkę „Jak to w Rumunii”, powszechna dezorganizacja i bałagan. Puste lub otwarte w dziwnych godzinach punkty informacji turystycznej, brak oznaczeń i rozkładów jazdy i szaleństwo na drogach to w Rumunii codzienność.

Te niedogodności potrafią w znakomity sposób turyście zrekompensować sami Rumunii. W większości są to ludzie niezwykle uprzejmi i chętni do pomocy. Potrafią wręcz sami zaczepić na ulicy zdezorientowanego turystę i zaoferować pomoc. Pisałem już zresztą o Rumunach na blogu, więc zapraszam do lektury. I do odwiedzenia Rumunii także.

Nowy Świat

Nowy Świat jest niewielką mieściną, położoną w malowniczej zatoczce, chronionej z dwóch stron potężnymi, schodzącymi do morza skalnymi masywami. Całość sprawia naprawdę fajnie wrażenie. Przyjemnie jest leżeć na plaży i wsłuchiwać się w szum morza w tak miłych okolicznościach przyrody.

Wcześniej oczywiście trzeba się do Nowego Świata dostać, najlepiej wskakując do autobusu na dworcu w Sudaku. Droga wije się na krawędzi urwistej skarpy, co jest może i malownicze, ale dla osób z lękiem wysokości (czyli na przykład dla mnie) mało komfortowe. Tą samą drogę można przemierzyć taksówką, trzeba się jednak wtedy liczyć z wydatkiem rzędu kilkudziesięciu hrywien. Jest to informacja o tyle istotna, że autobusy na trasie Sudak – Nowy Świat przestają kursować około godziny 19:00.

Poza sezonem Nowy Świat jest idealnym miejscem dla ceniących spokój. Nie ma większego problemu ze znalezieniem kwatery, to raczej ona nas na znajduje. Nam przypadło w udziale dwupokojowe mieszkanko z kuchnią i balkonem z widokiem na morze. A wszystko to w cenie 150 hrywien.

Miasteczko, jak wspomniałem, jest niewielkie, więc wszędzie mamy blisko. Małe zakupy można zrobić na lokalnym bazarku. Po większe warto wybrać się do Sudaku. Nadmorskie knajpki oczywiście mocno zawyżają ceny, ale pamiętać należy, że Nowy Świat to jednak kurort, choć dość kameralny.

Sudak

W samym Sudaku byliśmy tylko i wyłącznie w celach zakupowych. Trudno mi zatem napisać coś więcej o samym mieście. Rzecz najbardziej interesująca znajduje się kilka przystanków marszrutką od miasta, jadąc od strony Nowego Świata. Są to ruiny twierdzy genueńskiej. Wzniesiona w XIX wieku stanowiła część większego kompleksu obronnego chroniącego interesy Genueńczyków na wschodnim Krymie. Do dziś twierdza zachowała się w całkiem dobrym stanie. Widok z jej murów na strome i wysokie urwisko kończące się w odmętach Morza Czarnego robi spore wrażenie. Kiedy spojrzymy dalej, na horyzoncie zamajaczą plaże współczesnego Sudaku. Wstęp na teren twierdzy jest płatny, ale absolutnie wart swojej ceny.

Wątpliwości budzi sama nazwa miejscowości. Niektórzy wolą używać rosyjskiej wersji „Gurzuf”, która wydaje się być popularniejsza i bardziej sensowna, jako że Krym zamieszkują głównie Rosjanie. Nasza, zakupiona na Krymie mapa, opierała się na nazewnictwie ukraińskim, stąd moje przywiązanie do nazwy „Hurzuf”.

Oczywistym jest, że kluczenie pośród uliczek miasteczka musi skończyć się wizytą na plaży. Ta nie robi już równie sympatycznego wrażenia. Chciałoby się powiedzieć, że urządzona jest w klasycznym jałtańskim stylu. Oznacza to długi pas wybrzeża podzielony betonowymi blokami wrzynającymi się w głąb morza. W ten sposób oddzielone są od siebie plaże należące do poszczególnych hoteli, za które trzeba płacić. Na szczęście tu i ówdzie można znaleźć również odcinki darmowe. Leżenie na plaży pomiędzy dwoma potężnymi betonowymi pomostami nie jest jednak najprzyjemniejszym sposobem spędzania czasu na Krymie.

To co tracimy w dzień, miasto oddaje nam wieczorem. Życie nocne w Hurzuf jest zdecydowanie lepiej rozwinięte niż w Foros, co niekoniecznie musi oznaczać klimat dyskomuła, choć i taki znajdziemy. Dziesiątki knajpek, kawiarenek i restauracji rozświetla wybrzeże, a powszechny gwar stapia się z szumem morza. Krótko mówiąc, idealne miejsce na wieczorne piwko albo lampkę krymskiego wina.

Ceny w Hurzuf są zbliżone do cen w innych nadmorskich kurortach. Jedzenie w knajpach nie jest tanie, ale do tego zwiedzający Krym powinni się przyzwyczaić. My skusiliśmy się na obiad w klimatycznie urządzonej nadmorskiej knajpce, co okazało się pomysłem mocno niefartownym. Zamówienia dokonałem posługując się nieumiejętnością czytania w cyrylicy słów dłuższych niż trzysylabowe. W ten sposób na moim talerzu wylądowały małże, czego zarówno ja, jak i te, skądinąd sympatyczne mięczaki, mocno żałowały. Ala natomiast dostała omleta obficie przyprawionego ketchupem. Dorzućmy do tego po piwku i nasz portfel staje się chudszy o niemal sto hrywien.

Są oczywiście sposoby, żeby w Hurzuf zjeść smacznie i tanio. Jednym z nich jest zawitanie do samoobsługowego fast-foodu, znajdującego się tuz obok miejskiego targowiska. Można tam znaleźć sporo lokalnych przysmaków w umiarkowanej cenie. Dobre wrażenie sprawiła również na nas „drewniana” pizzeria na końcu nadmorskiego deptaka.

Osoby wynajmujące pokoje w Hurzuf niechętnym okiem patrzą na turystów zabawiających w mieście krócej niż kilka dni. Ponieważ my szukaliśmy kwatery zaledwie na jedną noc, musieliśmy się trochę nachodzić. Koniec końców znaleźliśmy mały pokoik bez jakichkolwiek wygód, ale dość blisko plaży, za 150 hrywien.

Jałta jest miejscem mało urokliwym i bezbarwnym. Być może dłuższy pobyt pozwala odnaleźć tam coś, co mogłoby odsłonić jaśniejszą twarz miasta. My mieliśmy na zwiedzanie zaledwie kilka godzin, więc sztuka ta nam się nie udała. Pojedyncze ciekawsze architektonicznie miejsca porozrzucane są pośród szarych budynków i tłocznych ulic. Jakiś przedziwny atawizm pcha ludzi w miejsca, gdzie i tak jest ich najwięcej, niezależnie od tego czy faktycznie można znaleźć tam coś ciekawego. Efektem jest ociekający wsiowym lansem deptak ciągnący się wzdłuż wybetonowanej plaży. Doprawdy nie mogę doszukać się powodu, dla którego ludzie udają się nad jałtański odcinek wybrzeża.

Miejscem, które wzbudziło w Jałcie nasze zainteresowanie, był miejscowy targ. Sporych rozmiarów hala z setkami flakoników, butelek, torebek z ziołami i przyprawami oraz owoców robiła naprawdę fajne wrażenie. To był właściwie jedyny moment w czasie naszego pobytu w Jałcie, kiedy żałowaliśmy, że nasz aparat został na kwaterze w Foros. Z tego też względu zdjęć Jałty na „Na Wschód” nie uświadczycie.

Największą, pocztówkową atrakcją Foros jest Cerkiew Zmartwychwstania Chrystusa. Użyłem słowa „pocztówkową” bowiem na zdjęciu z lotu ptaka prezentuje się faktycznie okazale. Ponieważ jednak umieszczona jest na wysokim skalnym klifie, nie tak łatwo jest się do niej dostać. My, i to trzeba uczciwie przyznać, nawet takiej próby nie podjęliśmy. Świątynia postawiona została na zlecenie miejscowego właściciela ziemskiego w 1892 roku. W ten sposób chciał on uczcić „cudowne” ocalenie cara Aleksandra III z katastrofy kolejowej cztery lata wcześniej.

Samo Foros w Wikipedii określane jest jako „osiedle typu miejskiego” i mam wrażenie, że ten termin dobrze oddaje jego specyfikę. Nie jest to typowa wieś, ponieważ sporo tu komunistycznych bloków i w ogóle pozostałości po architekturze minionej epoki. Jest to zresztą dość typowe dla Krymu. Trudno tu znaleźć przystającą do pięknego krajobrazu zabudowę w stylu śródziemnomorskim. Choć odnosi się wrażenie, że nadmorskie miejscowości wyglądają lepiej niż jeszcze kilka lat temu i ciągle się zmieniają.

Foros położone jest zaledwie 15km od Sewastopola. Marszruta zatrzymuje się przy głównej drodze, aby dostać się do wioski należy zejść kilka kilometrów niżej piechotą. Ulica jest kręta i prowadzi właściwie do samego morza. W Foros funkcjonują dwie plaże: senatoryjna (płatna), której nie odwiedziliśmy i całkiem sympatyczna ogólnodostępna i darmowa kawałek dalej. Na miejscu znajdziemy wszelkie udogodnienia, czyli bar i leżaki. Jeśli ktoś potrzebuje czegoś więcej na plaży, zapraszam do Międzyzdrojów. Jest też oczywiście toaleta, nie wiem jednak czy ten brudny i śmierdzący przybytek zasługuje na miano udogodnienia. Sama plaża sprawia bardzo miłe wrażenie, z morza wystają sporych rozmiarów skałki, widoki są przepiękne. Jednym słowem Foros to mała, dość spokojna miejscowość, idealna do nicnierobienia.

Ceny w knajpach w Foros, jak zresztą na całym Krymie, do najniższych nie należą. Przykładowo za szaszłyk zapłacić trzeba 60hr. Nieco tańsze niż w większych miejscowościach kurortowych są kwatery. My za mały, nienajnowszy, ale czysty i zadbany, domek zapłaciliśmy 100hr. Mieliśmy tam kuchnię, prysznic z ciepła wodą na zewnątrz oraz mały, zacieniony i niezbyt klimatyczny taras. No i mieliśmy też kota, który lubił dobrze zjeść.