Na Wschód - blog o Europie Środkowo-Wschodniej » Morze Czarne

Oddam Na Wschód w dobre ręce (edycja II)

nawschod — Wed, 16 Feb 2011 07:03:20 +0000

Wielkimi krokami zbliżają się drugie urodziny bloga „Na Wschód”. Chciałbym obejść tę okazję z należnym jej przytupem. Dlatego po raz drugi oddaję łamy bloga jego czytelnikom. Poprzednia edycja projektu cieszyła się sporym powodzeniem, mam nadzieję, że tym razem będzie podobnie. W wielkim skrócie: Wy piszecie, przesyłacie teksty do mnie, ja je publikuję na Na Wschód. Tym razem będzie konkretny temat, jak również konkretna nagroda.

Nie tak dawno ukazał się w Polsce świetny zbiór reportaży znad Morza Czarnego „Odessa Transfer”. Zbiór zawiera trzynaście prac trzynastu autorów. Chciałbym, żebyście dopisali kolejną pozycję do tej listy. Napiszcie czternasty reportaż, esej, wiersz, opowiadanie. Cokolwiek, byle dotyczyło Morza Czarnego i nie przekroczyło limitu 3000 znaków spacjami. Tekst prześlijcie na mateusz@nawschod.eu. Po publikacji na drodze głosowanie wybierzemy najlepszy. Nagrodą, poza możliwością promowania swojej osoby (bloga, blipa, flickr’a itd), będzie książka „Odessa Transfer”. Nawiasem mówiąc świetna.

Wakacje krymskie – Sudak i Nowy Świat

nawschod — Mon, 07 Feb 2011 13:28:33 +0000

Czas wrócić na Krym i powspominać trochę wakacyjne klimaty Sudaku i Nowego Świata. W drugiej z tych miejscowości spędziliśmy kilka miłych dni w plażowo-leniwym stylu. Sudak z kolei był dla nas interesujący głównie ze względu na ruiny twierdzy genueńskiej oraz rzecz bardziej prozaiczną, czyli zakupy. W sumie ten etap krymskich wakacji możemy śmiało uznać za najmilszą część naszego urlopu. Ale po kolei.

Nowy Świat

Nowy Świat jest niewielką mieściną, położoną w malowniczej zatoczce, chronionej z dwóch stron potężnymi, schodzącymi do morza skalnymi masywami. Całość sprawia naprawdę fajnie wrażenie. Przyjemnie jest leżeć na plaży i wsłuchiwać się w szum morza w tak miłych okolicznościach przyrody.

Wcześniej oczywiście trzeba się do Nowego Świata dostać, najlepiej wskakując do autobusu na dworcu w Sudaku. Droga wije się na krawędzi urwistej skarpy, co jest może i malownicze, ale dla osób z lękiem wysokości (czyli na przykład dla mnie) mało komfortowe. Tą samą drogę można przemierzyć taksówką, trzeba się jednak wtedy liczyć z wydatkiem rzędu kilkudziesięciu hrywien. Jest to informacja o tyle istotna, że autobusy na trasie Sudak – Nowy Świat przestają kursować około godziny 19:00.

Poza sezonem Nowy Świat jest idealnym miejscem dla ceniących spokój. Nie ma większego problemu ze znalezieniem kwatery, to raczej ona nas na znajduje. Nam przypadło w udziale dwupokojowe mieszkanko z kuchnią i balkonem z widokiem na morze. A wszystko to w cenie 150 hrywien.

Miasteczko, jak wspomniałem, jest niewielkie, więc wszędzie mamy blisko. Małe zakupy można zrobić na lokalnym bazarku. Po większe warto wybrać się do Sudaku. Nadmorskie knajpki oczywiście mocno zawyżają ceny, ale pamiętać należy, że Nowy Świat to jednak kurort, choć dość kameralny.

Sudak

W samym Sudaku byliśmy tylko i wyłącznie w celach zakupowych. Trudno mi zatem napisać coś więcej o samym mieście. Rzecz najbardziej interesująca znajduje się kilka przystanków marszrutką od miasta, jadąc od strony Nowego Świata. Są to ruiny twierdzy genueńskiej. Wzniesiona w XIX wieku stanowiła część większego kompleksu obronnego chroniącego interesy Genueńczyków na wschodnim Krymie. Do dziś twierdza zachowała się w całkiem dobrym stanie. Widok z jej murów na strome i wysokie urwisko kończące się w odmętach Morza Czarnego robi spore wrażenie. Kiedy spojrzymy dalej, na horyzoncie zamajaczą plaże współczesnego Sudaku. Wstęp na teren twierdzy jest płatny, ale absolutnie wart swojej ceny.

Wakacje krymskie – Hurzuf

nawschod — Thu, 28 Oct 2010 18:36:51 +0000

Jesień to dobry czas, żeby wrócić wspomnieniami do wakacyjnych wojaży. W tym przypadku oznacza to powrót na Krym, a dokładnie do Hurzuf. Miejscowość to nieco większa niż Foros i, jak na warunki krymskie, szczególna. A to dlatego, że można tam dopatrzyć się charakterystycznej dla rejonu śródziemnomorskiego architektury i estetyki, którą na Krymie właściwie nie występuje. Hurzuf to niewielka, ale urokliwa plątanina uliczek, schodów i wąskich chodnikowych przesmyków.

Wątpliwości budzi sama nazwa miejscowości. Niektórzy wolą używać rosyjskiej wersji „Gurzuf”, która wydaje się być popularniejsza i bardziej sensowna, jako że Krym zamieszkują głównie Rosjanie. Nasza, zakupiona na Krymie mapa, opierała się na nazewnictwie ukraińskim, stąd moje przywiązanie do nazwy „Hurzuf”.

Oczywistym jest, że kluczenie pośród uliczek miasteczka musi skończyć się wizytą na plaży. Ta nie robi już równie sympatycznego wrażenia. Chciałoby się powiedzieć, że urządzona jest w klasycznym jałtańskim stylu. Oznacza to długi pas wybrzeża podzielony betonowymi blokami wrzynającymi się w głąb morza. W ten sposób oddzielone są od siebie plaże należące do poszczególnych hoteli, za które trzeba płacić. Na szczęście tu i ówdzie można znaleźć również odcinki darmowe. Leżenie na plaży pomiędzy dwoma potężnymi betonowymi pomostami nie jest jednak najprzyjemniejszym sposobem spędzania czasu na Krymie.

To co tracimy w dzień, miasto oddaje nam wieczorem. Życie nocne w Hurzuf jest zdecydowanie lepiej rozwinięte niż w Foros, co niekoniecznie musi oznaczać klimat dyskomuła, choć i taki znajdziemy. Dziesiątki knajpek, kawiarenek i restauracji rozświetla wybrzeże, a powszechny gwar stapia się z szumem morza. Krótko mówiąc, idealne miejsce na wieczorne piwko albo lampkę krymskiego wina.

Ceny w Hurzuf są zbliżone do cen w innych nadmorskich kurortach. Jedzenie w knajpach nie jest tanie, ale do tego zwiedzający Krym powinni się przyzwyczaić. My skusiliśmy się na obiad w klimatycznie urządzonej nadmorskiej knajpce, co okazało się pomysłem mocno niefartownym. Zamówienia dokonałem posługując się nieumiejętnością czytania w cyrylicy słów dłuższych niż trzysylabowe. W ten sposób na moim talerzu wylądowały małże, czego zarówno ja, jak i te, skądinąd sympatyczne mięczaki, mocno żałowały. Ala natomiast dostała omleta obficie przyprawionego ketchupem. Dorzućmy do tego po piwku i nasz portfel staje się chudszy o niemal sto hrywien.

Są oczywiście sposoby, żeby w Hurzuf zjeść smacznie i tanio. Jednym z nich jest zawitanie do samoobsługowego fast-foodu, znajdującego się tuz obok miejskiego targowiska. Można tam znaleźć sporo lokalnych przysmaków w umiarkowanej cenie. Dobre wrażenie sprawiła również na nas „drewniana” pizzeria na końcu nadmorskiego deptaka.

Osoby wynajmujące pokoje w Hurzuf niechętnym okiem patrzą na turystów zabawiających w mieście krócej niż kilka dni. Ponieważ my szukaliśmy kwatery zaledwie na jedną noc, musieliśmy się trochę nachodzić. Koniec końców znaleźliśmy mały pokoik bez jakichkolwiek wygód, ale dość blisko plaży, za 150 hrywien.

Rumuńskie wspomnienia – Eforie Sud i Konstanca

nawschod — Mon, 17 Aug 2009 19:55:56 +0000

Po ponad dwóch miesiącach od naszego powrotu z Rumunii, dotarłem w końcu szczęśliwie do ostatniego odcinka Rumuńskich wspomnień. Po opuszczeniu gościnnego Vama Veche udaliśmy się na północ, w kierunku Konstancy. Naszym celem nie było jednak największe miasto Dobrudży, ale jedna z nadmorskich wiosek, Eforie Sud. Z tego miejsca do Konstancy jest jedynie kilka kilometrów, co bardzo nam odpowiadało pod względem logistycznym, jako że następnego dnia wcześnie rano musieliśmy wracać do Bukaresztu.

Eforie Sud

Eforie jest wioską ciągnącą się wzdłuż morza i jeziora jednocześnie. Składa się z dwóch zasadniczych części, tworzących właściwie odrębne miejscowości. Północna to Eforie Nord a południowa, w której my na jedną noc przycupnęliśmy, Eforie Sud. Przyznam, że po rzuceniu okiem na obie, nasz wybór wydał się nam średnio trafny. Zwłaszcza przed sezonem, bowiem wioska południowa sprawiała wrażenie bardziej zacisznej i mniej przyciągającej turystów. Co zważywszy na fakt, że byliśmy tam niemal jedynymi turystami, powodowało, że była zbyt spokojna nawet jak na nasz gust. Większość pensjonatów i hoteli była jeszcze zamknięta, tak że znalezienie kwatery nie było wcale takie proste. W końcu udało nam się wynająć pokój w hoteliku (byliśmy oczywiście jedynymi gośćmi) za niezbyt wygórowaną cenę 70 lei. Dopiero kładąc się spać zauważyliśmy, że kwatera była nieprzygotowana do sezonu do tego stopnia, że zapomniano do poszwy dołączyć koca albo kołdry. A że noce nad Morzem Czernym w maju potrafią być bardzo chłodne, był to nasz najzimniejszy nocleg w trakcie całego pobytu. Oczywiście zanim do tego doszło, udaliśmy się nad morze. Plaża w Eforie jest dość czysta ale wąska i niestety daleko jej do klimatu Vama Veche. W tej sytuacji zrezygnowaliśmy z plażowania i udaliśmy się na zwiedzanie pobliskiej Konstancy.

Konstanca

Konstanca jest największym portem morskim Rumunii i czwartym w całej Europie. Ponadto jest bardzo stara, bo znana była jako Tomis już w VI w. p.n.e. Pierwsza z tych cech w dzisiejszym wyglądzie miasta zdecydowanie bardziej rzuca się w oczy. Mówiąc krótko, Konstanca nie jest miejscem szczególnie urokliwym. Miasto jest bardzo zaniedbane, a momentami wręcz brudne. Nie ma tu szczególnie oszałamiającej architektury czy innych miejsc wartych odwiedzenia. Do niewielkiego Starego Miasta przedzierać się trzeba przez dzielnicę cygańską, co może skutecznie zniechęcić turystę do zwiedzania. Nas bynajmniej zniechęciło. Do tego dodać należy drogie, snobistyczne knajpy, które wypadałoby chyba umieścić w bardziej urokliwym otoczeniu. W tej sytuacji rzuciliśmy tylko okiem na pomnik Owidiusza i kilka innych, w miarę ciekawych miejsc, sprawdziliśmy autobus do Bukaresztu na dzień następny, po czym wróciliśmy do Eforie.

Nasza rumuńska podróż dobiegała powoli do końca. Dzień później byliśmy już w Bukareszcie, kończąc tym samym wakacje w miejscu, w którym się zaczęły. Wakacje, zgodnie uznane za najprzyjemniejsze, jakich udało nam się w życiu doświadczyć. Również dzisiaj, po dwóch ponad miesiącach, gdy piszę te słowa, mam nieodpartą ochotę znaleźć się z powrotem w Rumunii…

Rumuńskie wspomnienia – Vama Veche

nawschod — Sun, 02 Aug 2009 18:47:24 +0000

Przyznam, że do pomysłu odwiedzenia Vama Veche podchodziłem do samego niemal końca ze sporą rezerwą. Zupełnie niepotrzebnie. Wizyta w tej małej nadmorskiej mieścinie okazała się decyzją najlepszą z możliwych. Zwłaszcza w kontekście naszego pierwszego spotkania z rumuńskim wybrzeżem.

Zdaję sobie sprawę, że stworzę coś na kształt wpisu pochwalnego, więc żeby nie było tak cukierkowo, na początek kilka słów studzących nieco potencjalny entuzjazm. Nasza wyprawa do Rumunii odbyła się pod koniec maja, przed oficjalnym otwarciem sezonu urlopowego. To sprawiło, że Vama Veche (jak i inne turystyczne nadmorskie miejscowości) wyglądało zapewne inaczej niż w pełni sezonu. Z pewnością było mniej ludzi, więcej miejsca na plaży, spokoju, ciszy, a ceny były niższe. Niewykluczone, że miasteczko to nie przypadłoby nam tak bardzo do gustu, gdybyśmy zjawili się tam w innym terminie. I na te okoliczności trzeba oczywiście wziąć poprawkę.

Aby dostać się do Vama Veche musieliśmy najpierw z Tulczy przedostać się do Konstancy, następnie przesiąść w autobus do Mangalii i stąd dopiero złapać busa do miejsca docelowego. Nie mieliśmy natomiast większego kłopotu ze znalezieniem taniej kwatery, choć musieliśmy się w tym celu nieco nachodzić. Koniec końców wylądowaliśmy w Vila Doriana, gdzie za czysty pokój z łazienką i dostępem do kuchni zapłaciliśmy jedyne 50lei. Właściciele to bardzo mili ludzie, którzy dodatkowo bardzo dobrze posługują się angielskim.

Vama Veche jest niewielką miejscowością (właściwie wioską) nastawioną głównie na turystykę. To jest być może powód, dla którego ceny w lokalnych sklepach są bardzo wysokie. Rozwiązaniem może być robienie zakupów w oddalonej o 5 km Mangalii. Turystyczny charakter wioski przejawia się również w ilości knajpek, kawiarni i pubów. Odnosi się wręcz wrażenie, że cała miejscowość jest jedną wielką bazą turystyczną, gdzie poza sezonem nikt niemal nie zamieszkuje.

Z racji swojej wielkości z każdego miejsca blisko jest do czystej plaży, gdzie za 10lei można wynająć sobie leżak i spędzić dzień na słodkim lenistwie. Z plaży z kolei jest jedynie rzut kamieniem do nadmorskich restauracji, gdzie można coś przekąsić czy napić się piwka. Jednym słowem wakacyjny klimat w najlepszym wydaniu.

Jeśli już jesteśmy przy klimacie, wspomnieć warto, że Vama Veche jest pod tym względem miejscem specyficznym. Panuje tam rockowo-młodzieżowa atmosfera. Z głośników sączy się tego rodzaju muzyka, ludzie są otwarci a lans nie paraduje promenadą. Lojalnie więc ostrzegam, że to miejsce nie wszystkich zachwyci. Zwolennicy techniawy, dyskotek, dobrych fur i tego rodzaju atrakcji lepiej niech wybiorą inny z czarnomorskich kurortów.

Na dowód naszego zachwytu tym miejscem powiedzieć mogę, że spędziliśmy tam całe 5 dni. To daje najdłuższy czas w jednym miejscu w całej historii naszych wakacji. A że obraz podobno wart jest tysiąc słów, nie będę się dalej rozpisywał, tylko zapraszam do galerii.

Rumunia planowana i wyobrażana – wybrzeże Morza Czarnego

nawschod — Mon, 11 May 2009 20:22:03 +0000

Dzisiaj czas na ostatni odcinek cyklu o Rumunii wyobrażonej. Zważywszy na fakt, że już za kilka dni przyjdzie nam konfrontować wyobrażenia z rzeczywistością, nie ma chyba czego żałować. W niniejszym cyklu zwiedzaliśmy już miasta, odwiedziliśmy górzystą Transylwanię oraz urokliwą (mam wielką nadzieję) Deltę Dunaju. Najwyższy więc czas, aby wykomfortować się na plaży. Będzie to cel główny, choć nie jedyny, naszego pobytu nam Morzem Czarnym.

Eforie/Vama Veche

Nie mamy co prawda jeszcze konkretnego planu wydostania się Sfântu Gheorghe, ale zakładam, że nie będzie to szczególnie łatwe. Zwłaszcza w kontekście naszych późniejszych planów. Otóż najpierw czeka nas podróż promem z powrotem do Tulczy. Dopiero tam przesiądziemy się w autobus lub pociąg, aby wyruszyć w kierunku Konstancy. Kluczem w ostatnim zdaniu są słowa „w kierunku”. Nie planujemy bowiem w Konstancy się zatrzymywać, ale ruszyć dalej do jednej z nadmorskich miejscowości. I tu pojawia się problem, ponieważ czeka nas spory kawałek drogi i nie ma pewności, że uda nam się ją przebyć jednego dnia.

Pierwszą opcją jeśli chodzi o nadmorski relaks jest Eforie. Miejscowość jest niewielka, (ma niecałe 10 tys. mieszkańców), co dla nas zdecydowanie jest zaletą. Wieść bowiem głosi, że rumuńskie kurorty bywają mocno zatłoczone. Poza tym Eforie oddalona jest jedynie o 15 km od Konstancy, co nasze zadanie mocno by ułatwiało.

Przy samej granicy z Bułgarią leży natomiast potencjalna opcja numer dwa, czyli Vama Veche. Miejscowość słynąca z rockowego festiwalu i luźnego, młodzieżowego klimatu. Jeśli klimat rockowy jest taki ,jak muzyka pochodzącej z tego miasta kapeli o tej samej nazwie, to raczej mi się tam nie spodoba.

Konstanca

Na zwiedzanie największego portu morskiego Rumunii przeznaczymy zaledwie jeden popołudniowy wypad. Miasto bowiem, mimo że stare (znane już VI w. p.n.e.), ma twarz głównie przemysłową i podobno nie jest nadmiernie urodziwe. Swego czasu Tomis (dawna Konstanca) był zresztą jednym z najważniejszych ośrodków handlowych nas Morzem Czarnym, tak za czasów greckich, jak i rzymskich. A skoro już jesteśmy przy Rzymianach, to w tym właśnie mieście spędził na wygnaniu ostatnie lata swojego życia Owidiusz. Podobno początkowo narzekał, ale z czasem przyzwyczaił się do tutejszych warunków na tyle, że napisał nawet poemat w języku Daków. Owidiusz powrotu z zesłania się nie doczekał, ale za to miasto doczekało się jego pomnika.

Histria

Z dużą przykrością uzupełniam tą listę o miejsce, którego zapewne nie odwiedzimy. Histria była, podobnie jak Tomis, kolonią założoną przez Greków. Zresztą przez pierwsze wieki swojego istnienia dość udanie z dzisiejszą Konstancą konkurowała. Jak doskonale widać, w końcowym rozrachunku tą rywalizację przegrała. A to sprawia, że do Konstancy można dotrzeć bez żadnego problemu a Histria jest dzisiaj jedynie zbiorowiskiem starożytnych ruin, do których dostać się niełatwo. To jest jedyny powód, dla którego z żalem wykreślam Histrię z planu naszej podróży. A nie ukrywam, że bardzo chciałbym w Rumunii zobaczyć jakieś pozostałości rzymskich albo greckich miast. Mam wielką nadzieję, że może jednak jakaś okazja tego rodzaju się nadarzy.