Tereny dzisiejszej Ukrainy na długo przed powstaniem Rusi Kijowskiej doświadczały obecności Waregów. Ci szwedzcy wikingowie korzystali z sieci rzecznej aby dostać się do Morza Czarnego i zaatakować Bizancjum. Ówczesne źródła używają dla nich równorzędnych terminów „Waregowie” i „Ruś”. W ocenie wielu badaczy (najczęściej, co zrozumiałe spoza Ukrainy i Rosji) to właśnie ci skandynawscy przybysze byli założycielami organizmu państwowego waresko-słowiańskiego, zwanego Rusią Kijowską. Wspomniani badacze ukraińscy i rosyjscy uważać będą raczej, że grupy najemników skandynawskich sprowadzane były na Ruś przez rządzących tam władców słowiańskich i nie odegrały istotnej roli państwotwórczej.

Pierwszym historycznym przywódcą i założycielem skandynawskiej dynastii na terenach Wschodnich Słowian był Ruryk. Osiadł on w 862 roku w Starej Ładodze, wtedy istotnym ośrodku gospodarczym i politycznym. Ten moment uznaje się powszechnie za prapoczątek Rusi Kijowskiej. Co ciekawe, badania genetyczne zdają się wskazywać, że sam Ruryk z pochodzenia był Finem a nie Szwedem, co oczywiście nie oznacza, że nie mógł przewodzić szwedzkiej drużynie. Z nim na czele Waregowie wkrótce opanowali Wielki Nowogród, czyniąc z niego swoją bazę wypadową na tereny położone bardziej na południe.

Przejęcie przez Waregów władzy w Kijowie miało miejsce nieco później i dokonało się już po śmierci Ruryka. Dokonał tego jeden z jego krewnych Oleg, będący jednocześnie opiekunem małoletniego potomka założyciela dynastii Igora. Najprawdopodobniej na skutek wewnętrznych waśni Oleg zmuszony był uciekać z Nowogrodu. Skierował się na południe, do Kijowa. W tym właśnie momencie de facto rodzi się Ruś Kijowska. Oleg bowiem miasto zdobył i na długie lata zapewnił panowanie nad tymi ziemiami skandynawskiemu rodowi Rurykowiczów.

Wszystkich zainteresowanych tematem zachęcam do przeczytania świetnej książki Witolda Chrzanowskiego „Kronika Słowian. Ruś Kijowska”.

Zdjęcie tytułowe pochodzi stąd.

Related posts:

1. Spotkanie z Oksaną Zabużko Pozytywna część recenzji dotyczyć miała oczywiście książki Oksany Zabużko. Z...
2. Stowarzyszenie “Nowa Generacja” – polsko-ukraiński dialog międzykulturowy Niedawno we Wrocławiu powstała nowa inicjatywa mająca na celu promocję...

Periferija była (dlaczego piszę w czasie przeszłym, wyjaśni się wkrótce) kapelą rosyjsko-polską, której członkowie mieszkali i tworzyli w Hamburgu. W chwili, kiedy zetknęliśmy się z jej twórczością, była już okrojona do trzech osób z początkowych czterech. Liderem zespołu był charyzmatyczny Żenia, Rosjanin o przejmującym wokalu i silnym instynkcie scenicznym. W rolę wokalistyki przy okazji niektórych kawałków wcielała się Katia. Ona również pochodzi z Rosji i również obdarzona jest wyśmienitym głosem, choć zdecydowanie bardziej delikatnym i subtelnym. Skład uzupełniał Kuba, który jest Polakiem i koncentruje się głównie na gitarze. Cała trójka rotowała się na przeróżnych instrumentach w zależności od wykonywanej pieśni, choć każdy miał swoje ulubione i takie, których raczej ni tykał. A przyznać trzeba, że wachlarz instrumentalny był dość spory: gitary, perkusja, syntezator, organki i piszczałka.

Periferiję (lub też z angielska Periphery) pierwszy raz zapodała mi moja ukochana, której jedna czy dwie piosenki wpadły w ucho w którymś z poznańskich pubów (nie będę pisał gdzie, bowiem to miejsce, niegdyś kultowe, dziś absolutnie nie jest warte polecenia). Pieśni te spodobały nam się na tyle że gdy, zupełnie przypadkiem zresztą, dowiedzieliśmy się, że Periferija wystąpi w Meskalu, nie wahaliśmy się ani chwili. I tu właśnie dochodzimy do stwierdzenia, dla którego warto jest publikować ten wpis i wobec którego wszystko, co do tej pory napisałem, jest nieistotnym wstępem. Otóż Periferija jest jedną z najlepszych, jeśli nie najlepszą, koncertową kapelą, jaką w życiu słyszałem. Z tego powodu właśnie próbki twórczości zespołu, które usłyszycie, będą zaledwie mizernym zalążkiem ich prawdziwych możliwości.

Zachwyceni wspomnianym koncertem Periferija, udaliśmy się następnego dnia posłuchać ich po raz kolejny. Od tej pory nie opuszczaliśmy żadnego występu kapeli w Poznaniu. Kuba, który okazał się bardzo miłym i otwartym człowiekiem, informował nas mailowo o każdym zbliżającym się koncercie. Naprawdę mieliśmy wrażenie, że bierzemy udział w narodzinach czegoś wielkiego. Chcieliśmy wierzyć, że ta nieznana nikomu kapela, która teraz ledwo zapełniała mały klub (choć ma Poznaniu grupkę wiernych fanów), kiedyś osiągnie sukces nie tylko artystyczny ale i komercyjny. Tak się niestety nie stało. Na jednym z koncertów dowiedzieliśmy się od Kuby, że Periferija występuje w takim składzie po raz ostatni. Drogi członków zespołu rozeszły się. Żenia z nowym składem kontynuuje działalność zespołu (jeśli ktoś jest ciekaw, jak mu to wychodzi, można ich znaleźć na MySpace oraz oficjalnej stronie internetowej zespołu). Kuba przeniósł się do Vakuumulatora, kapeli która często występowała razem z Periferija (nawiasem mówiąc również stworzonej przez emigrantów z Europy Wschodniej). Co teraz robi Katia, nie wiem.

Related posts:

1. 3 powody dla których pokochasz rumuński rock Jednym z efektów podróży do Rumunii jest fascynacja trzema rumuńskimi...

Jest to, w największym skrócie, historia stawania się współczesnym wampirem. Młody człowiek, który jest głównym bohaterem, przechodzi kolejne stopnie wtajemniczenia do tajemniczego świata konsumentów “czerwonej cieczy”. W międzyczasie niejako pojawia się również coś na kształt wątku miłosnego. Od razu więc widać, że koncepcja fabularna na kolana nie powala.

Na szczęście nie należę do fanatyków fabuły i w mojej ocenie nawet książka zupełnie jej pozbawiona może się obronić. Miał więc Pielewin swoje szanse, nawet mimo oczywistych zaniedbań na tym polu. Niestety, nie wykorzystał ich. Zbudował za to przedziwną i skomplikowaną ideologię dotyczącą wampirów i ich roli na świecie. Stworzył nową wizję rzeczywistości, w której te aspirują niemalże do roli korony stworzenia. Kazał mi przedzierać się przez zawiłe teorie i koncepcje, które albo nie mają większego sensu, albo niewiele z nich zrozumiałem. Przy czym okrasił to wszystko dość infantylną terminologią, która dodatkowo zabijała we mnie radość czytania. Przy założeniu, że można zabić trupa.

Jedyne wytłumaczenie, jakie mogę dla Pielewina znaleźć, to moja własna ignorancja. Być może książka byłaby nieco inna w odbiorze dla osoby orientującej się lepiej w meandrach rosyjskiej rzeczywistości. Na to zresztą wskazywały niektóre przypisy oraz te fragmenty, które udało mi się odszyfrować. Nie sądzę jednak, żeby nawet rozległa wiedza o rosyjskiej kulturze zdołała w moich oczach książkę Pielewina jako całość uratować. Wydaje się, że jest ona po prostu słaba.

Miało być krótko i było. Miało być również smutno. A to dlatego, że Pielewin mnie rozczarował. Po „Kryształowym świecie” spodziewałem się czegoś przynajmniej poprawnego. Jedyne pocieszenie, to że nie zniechęcił mnie na tyle, żebym nie dał mu jeszcze jednej szansy. Myślę, że sięgnę jeszcze po którąś z książek  tego rosyjskiego pisarza. I mam nadzieję nie przeżyć kolejnego rozczarowania.

Related posts:

1. Krótka historia pewnej litewskiej rodziny W XIX wieku rodzina Landsbergisów należała do kręgu polskiej cywilizacji,...
2. Komentuj i wygraj książkę “Gulasz z turula” Krzysztofa Vargi! Aby wziąć udział w konkursie i wygrać książkę Krzysztofa Vargi...
3. Jak powstała Ruś Skandynawska W ocenie wielu badaczy skandynawscy przybysze byli założycielami organizmu państwowego...

Jestem właśnie pod świeżym, bo liczącym zaledwie dzień jeden, wrażeniem filmu o wdzięcznym tytule “Rusałka“. A jest to wrażenie z gatunku tych przejmujących i mocnych, które w mojej głowie wątpliwości co do oceny filmu nie pozostawiają. Nadmienić od razu należy, że oceny jak najbardziej pozytywnej. Ma to wartość tym większą, zważywszy na fakt, że nie bardzo lubię kino w ogóle a szczegółowe jego odsłony (zwane dalej dla wygody filmami) oceniam zazwyczaj mocno krytycznie.

“Rusałka” jest filmem rosyjskim, co czyni z niej doskonałego kandydata na pierwszą filmową recenzję na Na Wschód. Jest to historia dziewczynki a potem młodej kobiety, która z nadmorskiej wioski, gdzie spędziła dzieciństwo, wyjeżdża do Moskwy. Tu, jak nietrudno się domyślić, dochodzi do zderzenia dwóch odmiennych zupełnie światów. Wrażliwa i uduchowiona Alisa zostaje rzucona w sam środek miejskiej dżungli. Po jakimś czasie poznaje oczywiście księcia z bajki. I nie byłoby w tym może nic specjalnie frapującego gdyby nie fakt, że książę upija się z zadziwiającą regularnością i ogólnie sprawia wrażenie człowieka psychicznie rozchwianego a momentami wręcz odpychającego. Prawdziwie rosyjska bajka.

Fabuły w całości nie będę oczywiście zdradzał, jest jednak dużo ciekawsza niż udało mi się w tych kilku zdaniach przedstawić. Tym jednak, co robi film, jest nie fabuła, a klimat. Doskonałe zdjęcia, sceny przepełnione symboliką, plus coś na kształt magii cały czas unoszące się w powietrzu. Tym samym realizm magiczny w słowiańskim wydaniu zaatakował mnie już po raz drugi w ciągu ostatnich kilku dni.

Wracając do samego filmu, mnie osobiście najbardziej poruszyła jedna scena. Alisa, na potrzeby pracy przebrana za wielki uśmiechnięty telefon komórkowy, nagle znajduje się w centrum ulicznych zamieszek. Wokół latają kamienie i leje się krew, a w rozwrzeszczanym i agresywnym tłumie przemyka głupio uśmiechnięta, nienaturalnych rozmiarów komórka.

Podsumowując, mamy tu do czynienia z dziełem (nie bójmy się tego słowa) kompletnym. Fabuła, narracja i klimat uzupełniają się nawzajem i składają w jedną całość. W bardzo dobrą całość.

P.S. Niestety obawiam się, że film dostępny jest tylko w małych kinach studyjnych. Zresztą jak cała masa dobrych filmów. Tak więc, aby obejrzeć “Rusałkę” miłośnicy popcornu i półgodzinnych reklam holywoodzko-bolywoodzkich produkcji przed seansem będą musieli wstręt swój przełamać i do takiego właśnie kina się udać.

Related posts:

1. Gość Na Wschód: Porcja – Yerusalayim chico, o Sefardyjskich żydach w Sarajewie Na diasporę żydowską składają się co najmniej dwa odłamy. Jeśli...
2. Gość Na Wschód: Janyugo – Granice Było nas trzech, w każdym z nas inna krew, ale...
3. Jak powstała Ruś Skandynawska W ocenie wielu badaczy skandynawscy przybysze byli założycielami organizmu państwowego...